Zoeken

Vaak schrijf ik over herinneringen. Als een herinnering zich voordoet, gebeurt opnieuw wat er toen gebeurde. Als het tenminste een sterke herinnering is. Zwakke herinneringen blijven vaag, meestal verbleken ze snel.
Ik houd ervan als een herinnering een beetje vloeibaar is. Dat er wat bijkomt wanneer je erover nadenkt of praat, of dat er iets vanaf gaat, een scherp kantje bijvoorbeeld of een vlekje dat je liever niet ziet. Of het allemaal wáár is wat de herinnering vertelt, is niet van het hoogste belang, het is al een keer waar geweest. Gaat erom dat de herinnering wat dóet, dat je er wat aan hebt, dat de momenten van nú er voller en fascinerender door worden.
Soms moet je naar herinneringen zoeken. Ze zijn er wel, maar je weet niet waar. Je moet ze als het ware aantrekken, een deur of een raam openzetten.
Had ik gisteren, toen ik dacht aan een oproep die ik vrijdag in deze krant las: ‘Wat zijn uw herinneringen aan de eerste communie?’
Laatst moest ik aan jeugdige familie uitleggen wat het was, de eerste communie. Als er iets katholieks aan de orde komt, kijken ze naar mij. Vorige week donderdag moest Hemelvaart verklaren. Lijkt eenvoudig, is het niet. Binnenkort Pinksteren. Moet ik weer. Vind ik niet erg, houdt me scherp.
Over de eerste communie zei ik: ‘Is te ingewikkeld voor een paar woorden, jongens.’
Zonnige zondag in mei, mijn eerste communie. We zeiden trouwens: eerste heilige communie. Ver weg in de tijd, stamelende beelden. Er fladderden er ooms en tantes door het huis, veel gekwetter. Waar het om ging, drong tot me door, maar met wát er doordrong gebeurde niet veel, toen.
Had nieuwe kleren aan, veel te nette, waarin ik me hulpeloos voelde. De warmte was benauwend.