Zomaar

Altijd voel ik lichte wrevel als ik het woord ‘net’ hoor. Of erger nog: netjes. Een nette mevrouw. Een net jongetje. Netjes zitten.
Als het woord mijn pad kruist, denk ik altijd aan mijn kindertijd, toen je heel veel netjes moest doen, netjes eten, netjes praten, nette kleren aan, dat allemaal heus niet altijd, maar vaker dan me lief was. Je deed het niet voor jezelf, maar voor anderen.
Dat laatste is niet het geval in de naam van een club die vuurwerkhandelaren hebben opgericht en die Renco heet. Renco is een afkorting voor een naam waarover ongetwijfeld lang en intens vergaderd is: Redelijke en Nette Compensatieregeling.
Hier is net niet voor ons bedoeld, maar voor de vuurwerkhandelaren zelf. Behalve dat ik me meteen afvraag wat hier redelijk is en net, ben ik wéér verbaasd. Dus over wat die vuurwerkhandelaren van de overheid willen.
Ik maakte de vergelijking al eerder, maar doe dat nog een keer, nu om mezelf te begrijpen, ja, om te begrijpen waaróm ik het een vreemde gang van zaken vind.
Stel dat wapens lange tijd toegestaan waren in de Nederland, omdat het Nederlanders een apart en stoer gevoel gaf, zoals in het fijne Amerika. Dus wapenwinkels mochten ook. Tótdat er Nederlanders kwamen die die wapens agressief gingen gebruiken, zomaar. En stel dat er doden en gewonden vielen. Dan zou de overheid toch moeten zeggen dat het niet meer mocht, want de overheid moet onder meer het land veilig houden. Moeten de wapenhandelaren daarna geld van overheid krijgen, omdat het zo zielig voor ze is?
Met het vuurwerk is het de afgelopen jaren behoorlijk misgegaan. Logisch dat het niet meer mag. De vuurwerkhandelaren krijgen al geld van het kabinet, maar de compensatie is niet netjes genoeg. Nee.