Zuurtje

Benieuwd hoe zoiets gaat: min of meer dagelijks eet ik een boterham met pindakaas (met sambal en gefrituurde uitjes) en op een dag vind ik of proef ik dat er iets met die pindakaas aan de hand is, de smaak is anders. Maar hoe anders kan ik niet precies zeggen, maar ánders.
Lichte verontwaardiging maakt zich van me meester en ik schrijf een brief naar de pindakaasfabrikant. Ik doe er erg lang over te omschrijven wat mijn klacht is. Te vergelijken met een onduidelijk, hardnekkig pijntje waarmee je tegenover de huisarts plaatsneemt: `Het zit hier ergens en ik merk het vooral als ik op een iets te hoge stoel ga zitten met mijn gezicht naar het raam.’
Nu: hoe reageert de pindakaasfabrikant? Neemt die (m/v/x) me serieus? Of declameert hij mijn brief honend op de werkvloer?
Gelukkig ben ik tevreden met de pindakaas.
Ik kan niet uit eigen ervaring spreken, maar anders was het met rookworst van de HEMA. Het winkelbedrijf had voor een nieuwe leverancier gekozen, omdat die het Beter Leven-keurmerk had. (Hebben wij mensen het trouwens ook, zo’n keurmerk?) Maar de klanten begonnen te mopperen. Ze misten, ik citeer `dat extra zuurtje en de knapperigheid’.
Lang geleden dat ik zo’n worst kocht, vandaar dat ik me dat zuurtje niet herinner. Van knapperigheid staat me ook niets bij. 
De HEMA is terug bij de worstenmaker van toen. Destijds had die niets met dat Beter Leven-keurmerk, nu wel. Iedereen blij, behalve de worstenmaker die even het belangrijke werk mocht doen, maar vergat aan het zuurtje en knapperigheid te denken. 
Lijkt een kwestie van niks, maar toch zegt die óók iets over de staat van het land. Misschien moet onderzocht worden waar de HEMA-worsteters in het politieke veld staan.