Zwaar

Wanneer ik door de uitgang van een sportartikelenwinkel loop (aangenaam dat woord op te schrijven, sportartikelenwinkel) gaat het alarm fanatiek piepen. Ik draai me om naar de kassa waar ik zojuist heb afgerekend, en probeer sterk onschuldig te kijken. Het meisje dat bij die kassa staat, wenkt me huiselijk, ik zie dat haar mond zegt: ‘Vergeten te scannen.’
Het is er erg druk, ik doe mijn best naar de kassa te lopen als iemand die het écht niet in zijn hoofd haalt iets te ontvreemden. Ga je beetje raar van kijken, voel ik.
Bij die kassa praat ik met het meisje hard en luchtig over het misverstand. Zo hard en luchtig dat wanneer ik buiten op mijn fiets stap, lichte zelfhaat voel, terwijl ik ook wel begrijp dat het gaat zoals het ging: te veel mensen jatten maar raak. Misschien een manier om te overleven.
Een vriendin van me heeft een muziekwinkel waar ik graag een paar keer per week kom. Niet alleen om muziek te kopen, er is ook een stamtafel voor gesprekken over muziek en het leven in het algemeen en alles wat daarbij komt kijken.
Toen ik er vorige week de nieuwe plaat van The Rolling Stones kocht, vertelde ze dat ze die ochtend een winkeldief had betrapt. Er wordt weerzinwekkend veel gestolen in haar winkel. Ze wist het niet zeker, maar ging hem toch achterna. 
Op straat zag ze meteen dat ze gelijk had, de cd’s puilden uit zijn jas.
Er ging van alles door haar hoofd, hem woedend de les lezen, politie bellen, maar ze vroeg of ze de cd’s alsjeblieft terug mocht hebben: ‘Ik moet er hard voor werken.’
De man gaf ze terug. Met gebogen hoofd.
Mijn vriendin zei: ‘Je hebt het zwaar, hè.’
Hij knikte.
Ze gaf hem een tientje.
Altijd zo geweldig te weten waarom je met iemand bevriend bent.