Overstromingen

Sinds Sinterklaas zaterdag in Nederland is gearriveerd, kijk ik niet meer naar het Sinterklaasjournaal. Voor zijn intocht was ik vooral geïnteresseerd hoe de gang van zaken zou zijn. Ja, ingewikkeld, dat stond vast, want we moesten in spanning zitten. En dat zaten we, want hoe moesten we telkens opnieuw aan onze kinderen en kleinkinderen uitleggen dat het écht goed kwam.
Daarna is mijn aandacht wat verslapt. Binnen is binnen, klaar.
Gevolg is wel dat ik nog beetje in de sfeer moet komen, want als je het Sinterklaasjournaal aan je voorbij laat gaan, merk je verder weinig van Sints aanwezigheid. Helaas, zeg ik erbij. Nog niet zo héél lang geleden zag je hem soms, in een winkel bijvoorbeeld of op een tuinpad. Op televisie niet te vergeten. Komt misschien allemaal nog, maar dat alles om hem heen duchtig verschraald is, staat vast. Over een jaar of tien zal het helemaal voorbij zijn.
Ik zeg wel dat ik het Sinterklaasjournaal tot vorige week zaterdag volgde, maar wat me ontging, is de oproep noodpakketten te bestellen of samen te stellen. Was ik waarschijnlijk toch net even met iets anders bezig. Wel hoorde ik hier en daar bezorgde volwassenen die verontwaardigd zeiden dat kinderen onnodig bang werden gemaakt met die aandacht voor de noodpakketten.
Maar ja, denk ik dan, het hoort wel bij de tijd waarin ze opgroeien. Een dezer dagen valt er een informatieboekje op onze deurmatten waarin staat hoe te handelen bij een nationale stroomstoring, digitale aanslagen of overstromingen. Laatste is voor mij nieuw, maar het kán blijkbaar (extreem weer).
Wat zeg je tegen je kinderen als ze vragen wat het voor een boekje is dat je met nerveuze aandacht bestudeert?
“Ach kind, dat is iets voor later.”