Ongekend

Van het hoogste belang is dus het snoer waaraan die kleine nepkaarsjes zitten, enorm efficiënt op te rollen. Geen risico nemen. Ik zeg er zelfs bij: `Voordat we het in de gaten hebben, is het december en staan we de kerstboom weer op te tuigen. En als we dan een uur bezig zijn dat snoer hanteerbaar te krijgen, is de lol er een beetje af.’
Ik houd niet zo van het woord `lol’, maar soms moet je het gebruiken om een zekere gemoedstoestand te typeren. Het versieren van de kerstboom is geen ontspannen karwei als je eerst hebt staan ruziën over dat stomme snoer.
We doen het hier in huis niet helemaal goed. De boom had tot vandaag moeten blijven staan, Driekoningen, een christelijke feestdag die nauwelijks valt uit te leggen aan de generatie die er niet mee is opgegroeid. Ik heb het geprobeerd, maar het is niet gelukt: `We hebben de geboorte van Jezus gevierd en nu ziet ook de rest van de wereld hem.’ Zoiets. Mijn jeugdige familie begint verveeld te geeuwen. Op school wordt hun niets verteld.
Maar ja, vandaag drukdruk, daarom zondagavond al de kerstsfeer uit huis gehaald, met nog één keer wat kerstmuziek op de achtergrond, want dat moet, vind ik. 
Ik bracht de boom naar de plek waar al de dag na Sinterklaas een bord stond waarop we konden lezen dat je hier de kerstboom kon inleveren. Regeren is vooruitzien, maar het leek me toen wat vroeg.
Gisterochtend werd ik wakker in een besneeuwde wereld. Had ik ’s nachts al gehoord. Ik bedoel dat er dan diepwinterse stilte heerst. De stilte die sneeuw veroorzaakt, is altijd ongekend. 
Op weg naar de sportschool zag ik onze kerstboom staan. Alsof hij op een ouderwetse kerstkaart thuishoorde. Even dacht ik: ik kan niet wachten. Maar dat is niet zo.