Stempel

Als ik het goed begrijp, isoleert de winter ons dit weekend weer van een bruisend sociaal leven. Binnen blijven en voor de zekerheid ook daar een sjaal om. Weer zeg ik: laten we er niet over zeuren, het heeft ook wel iets. Hé, wat ligt daar in de hoek? Een boek! Misschien moet ik dat eens gaan lezen. Potje thee erbij, scheutje rum erin. Laat buiten de kou maar lekker tekeergaan.
Hier en daar hoor ik zeggen dat deze dagen vaag lijken op de coronajaren, toen we ook gedwongen waren passen op de plaats te maken.
Eerlijk gezegd was die tijd een beetje uit mijn gedachten gedwaald en als ik die nu probeer terug te halen, denk ik meteen aan de overbelaste gezondheidszorg, aan de doodzieke mensen die geïsoleerd hun leven niet zeker waren, en hun radeloze familie. Is toch wat anders dan nu. 
Maar ik snap natuurlijk wat er bedoeld wordt: je wilt of je moet wat, maar dat kan niet. Bijvoorbeeld met de trein ergens heen voor een best belangrijke afspraak. Je bent gedwongen de betekenis van die afspraak te relativeren. Daar kun je iets aan hebben, want je gaat nadenken over wat echt belangrijk is, en wat ook wel even kan wachten. Nuttig.
Wat me nu pas te binnen schiet, is dat je ’s avonds na negenen niet op straat mocht. Ik weet niet meer wat er gebeurde als je dat toch deed. Was je er dan gloeiend bij? Boete? Taakstraf?
Als het niet anders kon, moest je schriftelijke toestemming kunnen laten zien. Met handtekening en stempel.
Eén keer heb ik zo’n document gehad. In de vroege avond ergens een lezing gegeven en daarna moest ik weer huiswaarts. In mijn woonplaats was ik de enige op straat. Helaas ook geen handhaver die me vroeg: `Wat zijn we precies aan het doen?’ Heb ik het altijd graag over.