Steeds

Met warme belangstelling las ik gisteren in deze krant de woorden van Denker der Nederlanden, David van Reybrouck. Ik blijf het overigens een potsierlijke aanduiding vinden, Denker der Nederlanden, maar daar kan David van Reybrouck niets aan doen, want hij kwam niet op het idee zichzelf zo te noemen.
In het artikel dat over nostalgie gaat zegt hij: `Nostalgie steekt de kop op als het heden weerbarstig is. Mensen voelen zich nu niet senang.’
Ik werd geboren in de tweede helft van de vorige eeuw en ik geloof dat ik nog nooit zo’n weerbarstig heden meemaakte. Alles wordt steeds kwetsbaarder, lijkt het.
Toch betekent voor mij nostalgie niet dat je in het verleden gaat hángen, terwijl je de hele tijd verbeten roept dat vroeger alles beter was. Dat was het maar in beperkte mate.
Ik maak nooit een enorm onderscheid tussen verleden en heden. Wat in het verleden van belang was, op wat voor manier dan ook, is er nog steeds, gebeurt nog steeds.
Nostalgie is niet oude dingen in je huis zetten of hangen, nee zeg. 
Er kwam laatst bezoek toen hier in huis muziek van The Beatles klonk, wat vaak het geval is, want die muziek is goed voor mijn humeur. Het bezoek verzuchtte: `Ah, lekker nostalgisch, The Beatles.’
Zou het bezoek niet hebben gezegd wanneer het Bach was of Vivaldi.
Beatles is een goed voorbeeld. Muziek van inmiddels lang geleden, maar dat het lang geleden is, heeft verder niets met die muziek te maken.
Wel verbindt bijna ieder liedje me met een moment van toen. Toen ik het voor het eerst hoorde dus, altijd een sensatie. Ik weet waar ik was, met wie, meestal ook wat me bezighield. En wat dat allemaal betekende, betekent het nog steeds.
Losgelaten door het verleden nam ik het mee.