Fluitje

Morgen horen we waar de coalitiepartners uit zijn gekomen en op wat, hoe het regeerakkoord eruitziet. En wat het motto is. Hoort erbij, maar van de motto’s uit het verleden herinner ik me er geen een, waarschijnlijk doordat woorden die uiteindelijk niets betekenen, enorm vergeetbaar zijn. Voor morgen gok ik op iets als Samen Voor Beter.
Terug naar dinsdagavond toen om 10 uur verlossende woorden zouden komen. Prima moment, want Nieuwsuur begon. Om 10 uur gebeurde er niks. Beeld van dichte deur.
Commentaar van Arjan Noorlander: `Deur is nog dicht.’
Het is zéér Nederlandse televisie. Vraag die daarbij hoort: `Hoe is de situatie?’ Dichte deur werd telkens weer getoond en aan Arjan Noorlander was te horen dat hij het jammer vond niets anders te kunnen zeggen dan dat de deur nog dicht was.
Toen werd een belangrijke reportage na een minuutje stopgezet: nieuws uit Den Haag!
Nieuws was dat de drie partijleiders zeiden dat ze vrijdag zouden vertellen wat hun plannen waren. Na een tijdlang een dichte deur is zo’n verklaring schraal, dus ik deed mijn best hun lichaamstaal te bestuderen. De meeste energie had uiteraard de heer Jetten. Begrijpelijk, hij zet een nieuwe stap in zijn mooie loopbaan. Hij had ook een lekkere zin over problemen. Die zouden niet worden opgeschoven maar aangepakt.
Aan mevrouw Yesligöz was goed te zien dat ze hard had gewerkt om haar zin te krijgen. Moest ook. Nadat ze vorige jaar bijna alles in de soep had laten lopen, was het hoogstnoodzakelijk enige gezichtswinst te boeken.
De heer Bontenbal oogde beklagenswaardig. Bekaf, hard hoofd.
Nu nog een paar puntjes op de i. Klinkt losjes, maar puntjes op de i zijn nooit een fluitje van een cent, nooit kat in het bakkie.