Groen

Wist niet dat het hebben van rood haar nog een kwestie was. Kleine kwestie, dat wel. Er verscheen een boek over, van Rosie Coetsier. Titel vind ik beetje ongemakkelijk: De waarheid over roodharigen ontkruld.
Boek las ik niet, wel erover, maar concentratie bleek niet al te scherp, terwijl ik bijna alles serieus neem, wat voor- en nadelen heeft.
Rosie Coetsier stelt onder meer vast dat het rode haar van vrouwen exotisch, vurig sexy en aantrekkelijk wordt gevonden, terwijl roodharige mannen het met minder moeten doen: ja, je kunt stoer zijn (`stoere Viking’) maar vooral `een sullige, onsuccesvolle clown’.
Een clown vind ik al erg, héél erg, maar als je dan ook nog sullig en onsuccesvol bent, dan houdt het wel op.
Ik wil het niet herkennen en dat zeg ik, omdat ik geboren ben met rood haar. Daarvan is nu nauwelijks nog sprake. Zootje is het, van alles door elkaar, langzamerhand wordt het grijs. 
In mijn kindertijd had ik er last van. Kwam bij dat ik lang was en al vroeg een bril had. Dagelijks kreeg ik in Nijmegen-Oost te horen: Hé schele! En: Koud daarboven? En: Spring eens op groen! Telkens die woorden. Ik schrok er niet meer van, moest er alleen van zuchten. Slappe herhalingen die benauwend waren. Ik kon er ook niet op reageren.
Het woord `zelfbeeld’ kende ik gelukkig nog niet, maar toen het later op mijn pad kwam, besefte ik dat het toen een gehavende sensatie was. Dat zelfbeeld dus.
Mijn moeder had dat getut wel in de gaten en zei telkens enthousiast dat in Engeland en ook Ierland meisjes gék waren op jongens met rood haar. Ik probeerde dankbaar en gerustgesteld te kijken, maar hoe kwam ik daar zo snel, als jonge jongen? 
Ik begreep toen al dat het beste was graag ver weg te zijn.