X

Hoewel ik warme belangstelling heb voor lentekriebels, weet ik niet meer waarom de Week van de Lentekriebels onder druk stond. Wel wie voor die druk zorgde, de conservatieve katholieke stichting Civitas Chistiana. Men was daar ongetwijfeld van mening dat God ernstige bezwaren had tegen dat soort kriebels.
Op basisscholen is het een luchtige, informatieve week vol relationele en seksuele voorlichting. Hoe die eruitziet, weet ik niet, maar het lijkt me enorm nuttig. Zeg ik ook omdat er in mijn basisschoolperiode zo’n week niet bestond, zelfs ondenkbaar was.
Het was een jongensschool, geleid door broeders van een religieuze orde waarvan ik de naam niet meer weet. Laatst moest ik uitleggen wat dat dan waren, broeders. Ik kwam niet verder dan `halve paters’, dus niet zo hoog, woorden die voor vragende blikken zorgden.
Meisjes bestonden wel, maar die zaten in onze buurt op een andere school, bij nonnen. Het was niet de bedoeling dat je aan hen dacht. En als je dat per ongeluk toch deed, mocht je daar echt niet over praten, alleen in het geheim.
Misschien voelden we wel lentekriebels, maar wisten we niet dat ze dat waren, een vreemde, doodlopende sensatie. Sex schreef je toen nog met een x en is iets anders dan seks met ks. 
Sex met een x lag niet voor het oprapen. Sommige jongens wisten er iets van, ze zeiden niet wat, maar ze dwongen door hun kennis ontzag af. Een van hen bezat zo nu en dan een exemplaar van De Lach, een tijdschrift dat bij herenkappers in de leesmap zat, vol pikante foto’s. Dat is het woord: pikant.
Als je die jongen een dubbeltje gaf, mocht je er even doorheen bladeren. Die foto’s veroorzaakten vreemde paniek waarvan je ging blozen. Volgens mij geen lentekriebels.