Rust

Soms is het lekker met een open deur te beginnen: haast en ergernis zijn nauw met elkaar verbonden. Dat zeg ik met in eigen boezem gestoken hand. En ook dat het maar eens afgelopen moet zijn.
Kunnen piepkleine momenten zijn, bijvoorbeeld in de supermarkt. Ik loop met mijn winkelwagentje naar de contactkassa en ineens snijdt iemand me de pas af en ramt zijn wagentje voor het mijne.
‘Nou, nou,’ hoor ik mezelf brommerig zeggen, terwijl ik juist moet denken: wat kan het me schelen? Ja, ik heb haast, ik heb altijd haast in de supermarkt, want ik wil er zo snel mogelijk uit, maar wat maken die twee of drie minuten uit? Dan moet ik dus niet gaan nadenken over wat ik in twee of drie minuten allemaal kan doen, zo veel is dat ook weer niet.
Of met mijn fiets voor het rode licht dat op groen springt. Voor me staan drie fietsers verdiept in hun mobieltje. Ze hebben niet in de gaten dat ze door mogen. Kom op, opzij, opzij alsjeblieft! De wereld moet in beweging blijven!
Het lukt me steeds beter mezelf tot de orde te roepen. Ik heb inderdaad haast daar voor het verkeerslicht, maar was mijn stemming verbeterd wanneer ik gewoon had kunnen doorrijden?
Nee! En een stemming heeft met een instelling te maken. In een tijd die maar verwarrend voortjakkert, is rust het hart van die instelling.
In sommige gemeenten mag je op sommige wegen met de auto maar 30 kilometer per uur rijden. Heel goed. Lijkt simpel, is het niet. Vraagt om een behoedzame omgang met het gaspedaal. Vaak rijdt er iemand achter je die het niet weet van die 30 kilometer, of het er niet mee eens is. Woedende lichtsignalen, potsierlijk getoeter. En je daar dan niets van aantrekken! Heilzaam voor je gedachten. Je wordt er sterker van. Ja!