Deur

Tijdje geleden stopte een kantoorboekhandel ermee. Ik kwam er vaak. Van dat soort winkels houd ik zeer. Er met een doel heen gaan, bijvoorbeeld om een potje inkt te kopen (doe ik ontzettend graag) en dan nog even om je heen kijken. Is er nog een aantrekkelijk potlood of een opschrijfboekje dat je niet eerder zag? Uiteraard ook blijven staan voor de vitrine waarin de vulpennen tentoongesteld liggen.
De eigenaar vond het mooi geweest, veertig jaar geleden haar vader opgevolgd, en nu was er misschien nog wel meer in het leven te doen. Had ze zin in.
Er kwam een afscheidsuitverkoop, ook alles wat nog in de kelder lag, moest weg. Natuurlijk ging ik erheen. Nooit zul je me bij uitverkopen zien van winkels waar ik nooit kom, maar hier mocht het. De eigenaar had zelfs gezegd: ‘Zit vast veel voor je bij.’
Wat er gebeurde toen ik binnenkwam, verbaast me niets. Licht paniek die me haast verlamde. Het was te veel! Als ik dit kocht, waarom dat dan niet? Waarom niet die hele stapel vellen ruitjespapier? 
Ik nam afscheid van de eigenaar: ‘Ik kan het niet.’ En we beloofden elkaar vast nog wel ergens tegen te komen.
Heb ik ook met het archief van Beeld en Geluid. Er zijn 700.000 radio- en televisieprogramma’s of fragmenten daarvan beschikbaar voor wie wil. Je moet naar de website. Deed ik. Toen pas vroeg ik me af waarnaar ik wilde zoeken. Vraag is vergelijkbaar met de deur van die kantoorboekhandel. Het is allemaal veel te veel. Misschien een programma dat bij mijn kindertijd hoorde, of een dat me later ontroerde? Ja, Hoepla natuurlijk. En Poëzie in Carré! Ineens had ik een lijstje!
Eerst voor de zekerheid, wat veel mensen doen: Swiebertje! Ben ik wel klaar mee, maar toch: kijken of het werkt.