Ontsteking

Terwijl ik dit schrijf, merk ik dat het een maandag is vol wedstrijdspanning die nu wel meevalt, maar straks veeleisend kan worden. Het soort spanning waaraan ik erg gehecht ben, ook omdat er ergens in een uithoek van mijn gedachten de vraag ritselt waar het in hemelsnaam allemaal over gaat, met in het kielzog van die vraag een andere: ‘Zijn er geen belangrijkere dingen?’
Antwoord op die vraag weet ik meteen: ja!
Ik sta op voor de wedstrijd Nederland-Marokko. Is lekker blijven slapen niet veel nuttiger?
Antwoord op de vraag weet ik ook: kan zo zijn, maar is toch niet zo. Een antwoord van niks dus.
Ik ben nog even aan het denken hoe ik deze dag ga regelen, met name de avond. Gewoon maar op blijven?  Of vroeg naar bed met de wekker op half 3.
Natuurlijk hoor ik er van alles over op de radio. Ook ligt er op mijn bureau een artikel waarin een slaapdeskundige aan het woord komt. Kan zoiets ook niet lezen, maar doe het toch. Ik kan soms erg moe worden van mijn nieuwsgierigheid, wat natuurlijk geen kwaad kan als je vroeg naar bed wil.
De slaapdeskundige zegt dat eerder gaan slapen niet werkt: ‘Dat komt door een gebrek aan “slaapdruk”: de druk die je gedurende de dag opbouwt met dagelijkse activiteiten.’
Wist ik weer niet. Dat het zo werkt dus. Een neurobioloog mengt zich in deze voorlichting. Zij raadt af de hele nacht op te blijven, want ‘dan verkeert je lichaam de volgende dag in een lichte staat van ontsteking’.
We horen met felle nadruk hoe we om moeten gaan met hitte, met glazen alcohol, met voedsel en nu gaat het weer over slaap. Voor álles zijn tips `voor je eigen bestwil’, worden meningen van deskundigen tegenover elkaar gezet. Laat ons toch met rust, denk ik steeds vaker.