Denken

In deze buurt moeten we ons afval zelf adequaat regelen. Twee keer per week komt de vuilniswagen, maar glas en papier moeten in bakken een eindje verder om de hoek, gescheiden, glasbak, papierbak.
Bij de glasbak heb je bijna altijd een gesprek met een buurtgenoot. Glas weggooien heeft iets onthullend en is op een vreemde manier ook een beetje intiem. Wanneer je tien lege wijnflessen weggooit, kan een ander altijd denken dat je die de avond ervoor allemaal soldaat hebt gemaakt. In je eentje ja. Zo kijk je ook. Kan best zijn dat je zelf denkt dat die ander dat denkt.
‘Klein feestje,’ licht je toe, terwijl je zo ontspannen mogelijk lacht.
De buurtgenoot probeert ook zo te lachen en zegt dat de boog niet altijd gespannen kan zijn.
Zulke gesprekken.
Die bakken zijn ineens weg en hebben plaatsgemaakt voor twee enorm grote, waarop RESTAFVAL staat. Interessante kwestie, want wat is restafval als er geen mogelijkheid meer is ander afval te dumpen? Ik hoor de stem van mijn moeder: ‘Niet altíjd te veel denken, jongen.’ Maar ja, ik doe het toch, kan het niet tegenhouden.
Ik pleur er nu dus én papier én flessen in. Dat is het woord: pleuren. Terwijl ik dat doe, kijk ik om me heen of ik niet word gadegeslagen door een functionaris van de gemeente. Ben huiverig voor de vraag: ‘Wat staan we hier te doen, meneertje?’
Ik voel immers dat er iets niet deugt. Nou ja, iets, ik. Ik moet naar een andere plek in de buurt waar nog wel een glas- en papierbak zijn. En het restafval bewaren voor de grote bakken waarop RESTAFVAL staat. Maar wat doe ik dan in de vuilniszakken? Die vuilniswagen komt niet voor niets langs.
Komkommertijd bestaat niet meer, maar nu heb er ik in ieder geval alles aan gedaan.