Kwast

Van de rooms-katholieke kerk nam ik lang geleden afscheid, want dat deed je nu eenmaal als puber en daarna kwam het er niet meer van dat afscheid ongedaan te maken. Veel rooms-katholieke gebeurtenissen staan me wel nog helder voor de geest. Normaal leiden ze een slaperig bestaan in mijn herinneringen, maar ineens kunnen ze worden wakker gemaakt, meestal door iets wat ik lees.
Dat gebeurde woensdag, toen mij het bericht onder ogen kwam dat een pastoor in Groesbeek de schoenen zegende van mensen die de Vierdaagse gaan lopen. Ik neem daar met enige vertedering kennis van en denk ook: ach, waarom niet? Wil niet zeggen dat als ik van plan was mee te doen aan de Vierdaagse, ik met mijn schoenen naar Groesbeek zou gaan.
Wel ben ik weer even terug in de eerste fase van mijn leven. Min of meer iedereen van onze school staat met de fiets op het plein voor de kerk. Het nieuwe schooljaar is begonnen en onze fietsen worden gezegend, ter voorkoming van ongelukken. De pastoor zegent onze fietsen met een kwast die hij eerst in een emmer heeft gedoopt. Dat water is ook gezegend en die emmer is geen gewone emmer, maar een kerkelijk goedgekeurde voorziening van koper. De emmer draagt pastoor niet zelf, een misdienaar doet dat eerbiedig.
Je zorgt ervoor dat je fiets zo staat opgesteld dat er wat van dat gezegend water op terechtkomt, anders werkt de zegen misschien niet en kom je vandaag nog lelijk ten val.
Aan het begin van de vakantieperiode kunnen auto’s ook gezegend worden, zeker wanneer de reis naar het buitenland gaat. Ieder buitenland is immers levensgevaarlijk.
Mijn moeder vindt het poespas (goed woord!): ‘Hij kan toch gewoon aan God vragen of die ervoor zorgt dat er niks naars gebeurt.’