Snoepkomkommers

Je kunt natuurlijk niet van álle praktische problemen in het alledaagse leven op de hoogte zijn. Is maar goed ook, want daar zou je alleen maar nóg onrustiger van worden.
Misschien let ik niet altijd goed op, maar soms weet ik niet eens dat iets een probleem is. Op het moment dat ik het besef, begint het probleem me enorm te regeren, niet het probleem an sich, nee, dat het bestáát.
Helder voorbeeld dat eergisteren aan de orde kwam, zelfs het televisiejournaal haalde: de NS gaat verbieden dat je je bagage op de stoel naast je zet, want daar moet ook iemand kunnen zitten.
Ik reis vaak per trein, niet altijd tot mijn vreugde, maar ik wist niet dat dit een ingewikkelde kwestie is. Maar nu begrijp ik dat veel mensen te beroerd zijn hun tas of rugzak van die stoel weg te halen als het nodig is. En dat je een grote mond kunt krijgen wanneer je er wat van zegt.
De NS gaat er een regel van maken.  Het is bekend dat veel Nederlanders regels moeilijk verdragen. Die maken het zelf wel uit. ‘We leven in een vrij land,’ zeggen ze dan erg hard.
Het is duidelijk: waarschijnlijk gaat het niet werken. Het probleem wordt twee keer zo groot.
Ik haal mijn tas altijd weg, behalve wanneer ik, zoals gisteren, een bollige man de coupé zie binnenkomen met een grote papieren zak vol voedsel uit een hamburgerketen. Maar toen die even kauwend en verongelijkt naar mijn tas had staan staren, wist ik wat me te doen stond. Er kan heel veel meurende troep in zo’n zak, merkte ik weer.
Vorige week was het een vrolijk meisje. Word ik ook vrolijk van. Maar ineens begon ze snoepkomkommers te smullen. Zakje vol. Ze wist natuurlijk niet dat ik het geluid van knapperig eten niet verdraag. Anders had ze het vast gelaten!