Avocado

Op het grote terras naast het café kun je zitten, maar ook liggen, op brede banken die op een kleine verhoging staan, zodat je liggend op die bank de wereld toch een beetje kunt overzien.
Ik houd niet van grote terrassen en wil er ook niet op liggen. Daarvoor ga ik niet naar een café. Niet om liggend te chillen, woord dat hoort bij wat je op die banken doet.
Was er vast niet uit mezelf heen gegaan, maar ik had er een afspraak. Voortaan moet ik bij het maken van een afspraak vragen: ‘Het is toch geen café waar je op het terras ook kunt liggen.’
Waar zeur ik over? Ik weet dat het geen plek voor mij is en wil graag voor mijn plezier naar een café, anders kan ik net zo goed thuisblijven.
Oké, even doorzetten dus. Ik heb wel bedongen dat we binnen gaan zitten. Het is een lunchtijd en een norse man met enorme baard in korte tuinbroek brengt de kaart waarop ik tot mijn vreugde een hotdog zie staan. Lang geleden.
‘Graag een hotdog, ober.’
Mijn afspraak lijkt het ook wel wat.
De hotdogs komen na een minuut of 40. Dat hoort bij dat soort cafés.
Is niet belangrijk en er zijn ergere dingen, maar mijn vreugde verpietert ter plekke. Ik had verdrongen dat veel traditioneel simpele gerechten ‘aangekleed’ moeten worden. Zo ook deze hotdog, met rucola in het broodje en stukken avocado en geroosterde courgettesnippers en iets wat ik niet ken en felle sausjes in diverse kleuren en in de diepte van deze versiering ligt vrij anoniem het worstje, met hier en daar een flintertje zuurkool.
De kracht van de hotdog is juist de simpelheid. Maar dat kán niet meer. Net zoals de basale tosti is verbannen. En ook de uitsmijter zoals die ooit bedacht is.
We kunnen niet meer tegen eenvoud. Eenvoud is geen beleving.