Kantoortje

Wanneer ik de supermarkt verlaat, word ik fel opzij geduwd door een van de personeelsleden, in zo’n blauw supermarktjasje. Ik heb geen tijd geïrriteerd te zijn, want hij stormt op een man af die zijn fiets van het slot aan het halen is.
‘Meekomen!’ roept hij tegen die man.
Voordat die man kan reageren, heeft hij hem al stevig bij de arm gepakt. Er ontstaat een handgemeen. Andere personeelsleden snellen toe, allemaal in van die blauwe supermarktjasjes.
Duidelijk: winkeldiefstal.
Het gevecht wordt steeds grimmiger. Fietsen vallen om. Natuurlijk delft de man het onderspit, maar het lukt hem dat nog even uit te stellen. Korter dan even. Tegen vier anderen kan hij niet op.
Hij wordt de winkel in gesleept. Wat binnen gebeurt, weet ik niet. Het is maandagmorgen, nog niet zo laat, maar toch al druk daar. Wij zijn toeschouwers, geschrokken, ook hulpeloos. Een vrouw ziet een bril tussen de fietsen liggen.
‘Die is van die man,’ zegt ze en ze loopt ermee naar binnen.
Een jonge supermarktmedewerker komt de fietsen rechtzetten. Hij lacht, maar er is niet veel te lachen.
De woedende wanhoop in gezicht van de betrapte man achtervolgt me wanneer ik naar huis loop met mijn keurig afgerekende levensmiddelen. Stelen kán natuurlijk niet, maar je doet het niet zomaar. Er is in zijn leven vast iets aan de hand waardoor het moet. Informeren ze daarnaar in het kantoortje van de supermarkt? Daar zit hij nu waarschijnlijk, in een kantoortje.
In onze straat wordt een Chinees gezin gefotografeerd, man, vrouw, baby. De fotograaf geeft vrolijk instructies. Het gezin reageert net zo vrolijk. De vrouw maakt een verlegen dansje. De fotograaf steekt haar duim op.
Het gebeurt allemaal maar, in dezelfde ochtendzon.