Verbannen

Afgelopen dagen was Zandvoort zo’n beetje de hoofdstad van Nederland. Op de radio werd er om de haverklap naar overgeschakeld en telkens was er een nieuwtje of een weetje.
Ik heb niet zo veel met de autosport, maar voel altijd belangstelling voor gebeurtenissen die 100 duizend mensen mobiliseren. Ook hier: wat is het precies?
Natuurlijk waren er weer van die ultrakorte gesprekjes met de bezoekers, nou ja, gesprekjes, we hoorden vooral het antwoord op een vraag: ‘Ja, de laatste keer, hè.’ Of: ‘Max Verstappen natuurlijk.’
In mijn gedachten zong mijn moeder het lied dat ze in mijn vroege leven vaak zong: ‘We gaan naar Zandvoort, al aan de zee / We nemen broodjes en koffie mee.’
Er was ook een andere, oudere versie, maar mijn moeder koos voor de recentste. Overigens in haar vertolking waren dat de enige twee regels. De rest kende ze niet. Misschien was het ook wel voldoende: bestemming en bagage.
Ze zong enthousiast, maar niet goed, zeg maar vals. Wij vonden het niet erg. Ik leerde al vroeg dat het niet gaat om volmaaktheid. Er moeten rafeltjes aan zitten. Tegen mijn toneelschoolstudenten zeg ik ook altijd: ‘Proberen is meestal interessanter dan presteren.’
In mijn Nijmeegse studietijd ontmoette ik eens een student medicijnen die tijdens de Grand Prix een leuk bijbaantje had. Ze was daar hostess ofwel: pitspoes. Die bestaan niet meer, pitpoezen. Fel verbannen uit de nieuwe tijd. Ze moest luchtige kleding aan. Ze praatte daar in Nijmegen met niemand over, want het was hartstikke fout als je je liet beschouwen als – en nu komt een woord dat bij mij in de top 20 van lelijke woorden staat: lustobject.
‘Het is maar wat je er zelf van maakt,’ zei ze.
Orthopeed werd ze. Nu gepensioneerd.