Aaien

Op de radio ging het gisterochtend vroeg over Mariëtte Hamer die lijsttrekker wordt voor PRO in de Eerste Kamer. Als Mariëtte Hamer wordt ingeschakeld, is dat nooit zomaar: er moet wat worden opgelost, een wantoestand behandeld, verwarring ontrafeld. Zeg maar een soort Johan Remkes zonder haar natuurlijk met hem op één hoop te vegen, want Mariëtte Hamer is strikt van zichzelf, wat enorm voor haar pleit. Dat ze Hamer heet, werkt ook mee.
Met de keuze van PRO voor haar wil de partij zelf vast ook wat zekerder en steviger worden. De deskundige waarmee de verslaggever gisterochtend sprak, noemde haar dan ook een oliemannetje. Hij verbeterde zich haastig: olievrouwtje. Maar ja, olievrouwtje is een woord dat onze taal nog moet halen. Met oliemannetje begrijpen we wat er bedoeld wordt: iemand die verbindend kan zijn.
Mariëtte Hamer zal er echt geen bezwaar tegen hebben oliemannetje te worden genoemd.
Ik vind het een sympathiek woord: oliemannetje. Een om tegen je aan te houden en te aaien, terwijl je zacht een liedje zingt over betere tijden. (Woord, niet mevrouw Hamer!)
Heb ik met meer woorden. Ik noem: dagjesmens. Je komt het soms tegen en dan denk ik meteen: hier is even niets naars aan de hand. Is natuurlijk onzin, maar ik denk graag dat er even niets naars aan de hand is.
Een dagjesmens probeert van de dag een fijn dagje te maken, een dag vol verkleinwoorden: eerst een ontspannend uitje, tussen de middag een versterkend soepje, dutje daarna, dan een straatje om en in de namiddag een lekker borreltje. Ver weg van de harde werkelijkheid van Mariëtte Hamer, maar sommige mensen gun je dat.
En wie weet spelen dagjesmens en oliemannetje ’s avonds een spelletje mens-erger-je-niet.