Spullen

Gistermiddag zwaaide ik familie uit, wil weer naar binnen gaan en dan stopt er een man op een fiets, een fiets met veel erop en eraan. De man heeft een gedistingeerde grijze kuif en een parmantige bril op, grijs pak, zijn voeten steken in modieuze sandalen. Ze zijn bloot, die voeten. Kán, maar we moeten niet sollen met de herfst.
Hij vraagt: ‘Mag ik u iets vragen?’
Ben altijd op mijn hoede als me dat gevraagd wordt, terwijl ik een groot voorstander van vragen ben. Met bijna alle antwoorden kom je verder in je leven. Maar met de vraag ‘Mag ik u iets vragen?’ is meestal iets aan de hand wat je niet helemaal kunt overzien.
Toch: ‘Ja hoor.’
‘Bent u kunstenaar?’ 
Ik weet niet in welk aandachtsgebied ik verzeild ben geraakt, maar ja, ik kan er niet omheen draaien: als je schrijver bent, val je onder de kunsten.
Ik knik dus stil, want het mag allemaal niet te groot worden.
Hij heeft nog een vraag, wat me niet verbaast: ‘Hebben we elkaar laatst gesproken? Op een feest?’
Ik heb ook een vraag: welk feest hij bedoelt? Dan noemt hij twee namen die me niets zeggen en ik voel spijt dat ik in het gesprekje ben beland.
Hij zegt: ‘U zei dat u allemaal dozen met spullen in de gang had staan.’
Komt vaak voor. Ik moet van spullen af. Dozen blijven lang in de gang staan. Ik hoop op transport dat buiten mij om gaat.
Toch weet ik zeker dat hij zich vergist. Dat zeg ik. En ik zeg erbij dat ik schrijver ben.
‘Wat schrijft u dan?’
Aan die vraag heb ik een hekel, maar ja, waarom zou iemand die niet mogen stellen? Daarom geef ik antwoord.
De man zegt dat hij nóóit Nederlandse literatuur leest ‘ook al heb ik Nederlands gestudeerd’.
Als ik weer binnen ben ga ik een tijdje hard tegen een lege kartonnen doos schoppen.