Licht

Zaterdag kocht ik de pas verschenen luxe-editie van Rubber Soul van The Beatles. Met zo’n aankoop loop ik met het beste humeur van de wereld naar huis. In dat vrolijke humeur gloeit ook de opwinding van toen de plaat verscheen, begin december 1965. Paar weken later had ik hem in handen, half januari, het nieuwe jaar was brak op gang gekomen.
Op mijn stamelende radiootje had ik bijna alle liedjes gehoord. Engelse zender. Dertien was ik en ik had zakgeld, maar niet voldoende voor de aankoop van een langspeelplaat. En die moest ik hebben om de nummers te beluisteren op ieder moment dat ik dat wilde. Hoorde bij grip krijgen op mijn kleine, maar hartstikke onrustige wereld.
Het was hun zesde album, maar geen van die zes had ik. Wel een paar singletjes, een woord dat ik nu steeds maar weer moet uitleggen.
Onvoorstelbaar! Zes elpees! In die korte tijd!
Rubber Soul had de zus van een schoolvriendje, oudere zus, een geheimzinnig, min of meer volmaakt wezen, dat een leven leidde dat voor ons niet te bevatten en volstrekt onbereikbaar was. Dat leven had ook een geur, een zware zoete.
Ze was de enige die een platenspeler had, met één suizende luidspreker. De radio had daar in huis nog een autoritaire functie. 
Ze is was even weg, die zus, ‘naar een jongen’ en wij luisterden met gebogen hoofd, in haar kamer, strikt verboden gebied. De hoes stond tegen een tafelpoot. De naam van The Beatles stond er niet op, wel de titel, die we vreemd vonden. De muziek was opwindend en betoverend, zette een nieuwe toekomst in het volle licht, gaf ons het gevoel dat er ergens aan meededen.
Zaterdag ging ik er thuis voor zitten. Weer. Ik rook de kamer van dat zusje. Januari 1966.Ik begon aan een nieuwe tijd.