Gelukt

Wat er precies anders aan me wordt, weet ik niet begrijpelijk, maar wel een beetje. Ik heb het over bezoek aan ziekenhuis, niet om naar het bed van een vriend of kennis te gaan, hoewel dat ook best erg kan zijn, nee, voor mezelf, onderzoek(je), controle. Voor niemand is dat een gang van zaken waarop je je verheugt.
Ik ben mezelf niet meer. Dat is het. Begint al bij de incheckpalen. Die staan bij de ingang van het ziekenhuis waarvan ik klant ben. Het woord incheckpalen noteer ik met grote tegenzin. Het is een vrij simpele handeling, maar toch denk ik telkens dat het niet zo is. Wat me ook gespannen maakt, is dat ik word gadegeslagen door een vrijwilliger, die ervan uitgaat dat de meeste mensen niet uit de voeten kunnen met de incheckpaal, en dus op volle kracht klaarstaat om te hulp te schieten.
Als het schermpje op de incheckpaal laat zien dat je inderdaad een afspraak hebt, wat je zelf natuurlijk ook wel wist, roep ik harder dan strikt noodzakelijk: ‘Gelukt!’ In de hoop dat de vrijwilliger dat hoort. Dat doet die en knikt complimenteus.
Dat compliment helpt me me in de wachtruimte (zone) zo ontspannen mogelijk te manifesteren en wanneer ik na een halfuur aan de beurt ben, toon ik enorme blijdschap: ‘Fijn dokter dat u me even wilt zien.’ In een ziekenhuis denk ik immers altijd dat ik een tijdrovend personage ben.
Als ik later naar de uitgang loop, passeer ik bij de koffiecorner een bord waarop een broodje met veel sla staat afgebeeld, met daarnaast de woorden ‘Broodje gezond’. En eronder: ‘Even een moment voor jou’.
Prima product in een ziekenhuis: broodje gezond. En dat je zomaar ‘een moment voor jou’ krijgt, is mooi meegenomen. Ben je wel aan toe, maar ja, wat doe je ermee?