Versterkt

Als ik me erger wil ik meteen dat het ophoudt. De meest ergernis is zonde van de moeite, beetje tragische energie. Ik heb het over ergernis die je niet deelt, die zich alleen in jouw stemming afspeelt. Er bestaat natuurlijk ook extraverte ergernis, dus dat je iemand wat ziet doen of hoort beweren dat irritant is, en dat je dan nukkig of opvlammend reageert. Misschien dat er wat ten goede verandert. 
Nee, de introverte ergernis. Je ziet iets en denkt er grauw het jouwe van. Wat mij helpt is als ik me afvraag waaróm ik me erger. Meestal is nadenken over het antwoord op die vraag voldoende om de ergernis naar een donker hoekje van mijn gedachten te schoppen.
Soms zijn het simpele kwesties waarover ik me erger, zo simpel dat het antwoord op de vraag waarom ze me storen waarschijnlijk niet bestaat. Nou ja, het bestaat wel, maar het doet er niet toe.
Voorbeeldje: ik lees dat Albert Heijn ‘welgemeende excuses’ aanbiedt voor het ongemak van afgelopen dagen. We konden geen afbakbroodjes kopen en dat soort dingen. Allereerst zijn die excuses niet nodig, want het is bekend dat Albert Heijn er niets aan kon doen. Het zijn de Russen. 
Mijn irritatie betreft hier het woord welgemeend. Tuttige toevoeging. Wat zijn excuses als ze niet welgemeend zijn? Natuurlijk begrijp ik dat de bedoeling is dat die excuses door dat woord versterkt worden, maar dat kan ook anders. Verpak die excuses in een hartelijk zinnetje.
Kan best zijn dat ik de enige ben, maar ik vind het loze woorden. Misschien moet ik me daarom maar even enorm aan mezelf ergeren, muggenzifter dat ik ben.
Oprechte deelneming stuit me ook tegen de borst. Oprechtheid is toch een voorwaarde voor die deelneming!
Moet erover ophouden!