Schuld

Woord waarvan ik onrustig word: klus. Of kleiner: klusje. Uiteraard is het niet het woord, maar wat het woord betekent of oproept. Woord dat ook te nonchalant gebruikt wordt. 
Een nieuwe regeringsleider wordt gevraagd wat de plannen voor het land zijn. Antwoord is meestal vaag en de afsluiting luidt: ‘Het wordt nog een hele klus.’
Grappig gezegd, maar klus dekt de lading niet. Het is een megakarwei waarvan je meteen voor de komende maanden slapeloos wordt, maar om de boel wat te kalmeren zeg je klus.
Er is ook nog de vraag: ‘Wie gaat dat klusje klaren?’ Dan gaat het altijd, echt áltijd over een kwestie die nauwelijks te overzien is. Duidelijk is dat degene die de vraag stelt, zelf dat klusje hoe dan ook niet gaat klaren.
Het kan nog erger. Iemand zegt: ‘Lijkt me echt een klusje voor Thomas.’ Bijna nooit heb ik goed geluisterd naar wat er precies aan de hand is en schrik dan ook pijnlijk. Net alsof iemand me uit een diepe slaap wekt met de vraag wie volgens mij Gerard Joling in de Toppers moet vervangen. Ik heb daar geen gedachte over, maar het is net alsof dat mijn eigen schuld is.
Daarbij kan ik me ook geen voorstelling maken van een klusje dat echt een klusje voor Thomas is.
In deze krant van eergisteren stond een artikel dat me hinderlijk achtervolgt. Erboven staat: ‘Klusjes die je nu nog kunt doen.’ Kern is dat nu hét moment is voor klusjes die zijn blijven liggen, dus voordat het koud en nat wordt. Eerlijk gezegd vind ik het al koud en nat, maar ik moet niet kinderachtig doen. Van vervelende klusjes zijn de vervelendste de klusjes die zijn blijven liggen. Ik hoef maar om me heen te kijken en zie er een.
Eerst maar wennen aan de wintertijd. Ook altijd best een karwei.