Energie

Vorige week woensdag overleed de befaamde dirigent Herbert Blomstedt, 99 jaar oud geworden. Hij werd zo oud door onder meer geen koffie of alcohol te drinken, niet te roken, vegetarisch te eten en zo vaak mogelijk de trap te nemen in plaats van de lift. Bij zulke informatie knik ik bedremmeld. Ik vind oud worden fascinerend en wil het daarom graag zo lang mogelijk blijven, maar moet me, geloof ik, niet al te dwingend afvragen wat ik daarvoor over wil hebben.
Zijn levensmotto had hij gelezen in een essay van de Russische schrijver Tolstoj: ‘Altijd blijven zoeken naar iets wat nog meer waarheid bevat.’
Ja, dat houdt je in ieder geval geestelijk jong: dagelijks gespitst blijven op wat je meer kan toevoegen aan wat je al weet.
Maar er is nog iets anders, en dat is niet verbazingwekkend bij een dirigent: de muziek: ‘Een bron van energie. Ik word er nooit moe van.’
Woorden die ik innig omhels. Ik herken ze enthousiast en dankbaar. We hebben het vaak over welk voedsel verstandig is om bijvoorbeeld je dag mee te beginnen, zoveel categorieën, zoveel eiwitten. Media drukken ons voortdurend op het hart daar enorm weloverwogen, ja, streng mee om te gaan.
Ik wil er muziek aan toevoegen. Als ik achter mijn bureau ga zitten om over deze column na te denken, luister ik altijd naar de Vier jaargetijden van Vivaldi. Begint met De lente en al bij de eerste tonen voel ik lenteleven in mijn hoofd tintelen. Ik krijg er meer energie van dan van een bakje kwark met tarwevlokken.
Daar hebben we het haast nooit over, over die energie in de ochtend. Ik noem nu Vivaldi, maar kan ook andere muziek zijn. Ruim vijftig jaar geleden kocht ik Abbey Road van The Beatles. Die ook! Perfect humeur gegarandeerd.