Wat zegt hij precies? Dat zie ik mensen soms denken als ik iets zeg waarvan ik niet weet hoe ik het zo helder mogelijk moet zeggen. Dan stuntel ik nogal en kies net niet de goede woorden.
In ieder journaal zien we beelden van een vaccinatiecentrum, in binnen- en buitenland. Die worden later in een actualiteitenprogramma herhaald. Soms zijn het andere beelden, uit een ander vaccinatiecentrum. Na Bulgarije en Letland zijn wij hier het traagst, een gang van zaken waarvan ik steeds minder begrijp, maar ik zeur niet over iets wat ik niet begrijp, niet alleen omdat ik dan aan de gang kan blijven, maar als je zeurt zonder dat je snapt waarover je precies zeurt, is het alleen maar slap gezeur. Daarvan ga je ook slap kijken en lopen.
In kranten kijk ik graag naar nutteloze foto’s. Nee, niets is nutteloos, ik bedoel foto’s waarvan de informatiewaarde beperkt is. Mijn blijdschap wint aan kracht als er onder de foto staat wat ik zelf ook goed kan zien.
Met warme billetjes op het terras zitten. Zijn niet mijn woorden, ik hoorde ze gisteren toen ik iets na half 8 de televisie passeerde. Het ochtendprogramma stond aan en een van de vrolijke presentatrices zei het: “Dan kunt u weer met warme billetjes op het terras zitten.” Ik was niet in de stemming er veel aandacht aan te besteden, want op zoek naar de tandpasta en als ik op dat moment kon kiezen tussen gepoetste tanden en met warme billetjes op een terras zitten, koos ik vol wilde overtuiging voor het eerste.
Eergisteren wisten we het al: de maatregelen worden niet aangescherpt, ook niet versoepeld. Vorig jaar zouden we met deze informatie nog wat omzichtig zijn omgegaan. Dan hadden ze over welingelichte kringen en dat er gelekt was, dat het nog niet helemaal zeker was, maar waarschijnlijk wel, toch nog even afwachten totdat de premier het woord nam. Die tijd is voorbij. Vanavond spreken demissionair premier Rutte en demissionair minister Hugo ons toe en wat ze zeggen, hoeven ze niet te zeggen, want het is bekend.
Zeezout, mooi woord. In zo´n glazen potje. Je moet aan de dop draaien, dan komt het eruit. Ik zoek ernaar in de supermarkt. Volgens mij sta ik voor de juiste schappen. Mensen die met mij om moeten gaan, zeggen dat ik er niet sterk in ben, in iets zoeken. Ja, denk ik dan altijd, als je het meteen vindt, kun je het nauwelijks zoeken noemen. Ik zie het zeezout niet, loop een eindje terug en benader het rek van de andere kant. Soms helpt dat. Nu niet.
In sommige media wordt het een dans genoemd. Dan bedoelen ze de pogingen een coalitie te vormen: “De dans is begonnen.” Misschien is de dynamiek vergelijkbaar, maar erg prettig om naar te kijken is het niet.
Bij de pinautomaat in de supermarkt wacht ik op mijn beurt achter een man aan wie te zien is dat die er lang over gaat doen. Kwetsbare groep. Geeft niets, ik mijmer van harte over de foto van Sigrid Kaag waarop ze juichend op een partijtafel staat, beetje dansend, opgelucht en stralend.
Zo, nu weer de orde van de dag, ben je geneigd te denken. Bijvoorbeeld even geen lijsttrekkers meer. Ze zijn er nog wel, maar niet voortdurend. Van de andere kant wist je natuurlijk wél wat er aan de hand was, verkiezingen dus. En nu is er weer een orde van de dag waarmee we nauwelijks uit de voeten kunnen, de vreemde tussentijd met een horizon waarover nauwelijks iets te zeggen valt.
Voor het eerst in mijn leven maak ik vandaag niet mijn wandeling vol landsbelang naar het stemlokaal. Ben niet thuis en mijn buurman stemt namens mij, op de partij van mijn voorkeur uiteraard, op nummer 2 van de lijst. Sinds onze lagere schooljaren zijn we al vrienden, ik vertrouw hem door en door. Maar ik weet ook dat hij altijd een beetje voor me wil zorgen. Daarom zou het best kunnen dat hij in het stemhokje denkt: nee, voor zijn en ons aller bestwil kies ik toch voor een partij die meer hout snijdt. Misschien denkt hij er wel bij: later zal hij me dankbaar zijn!
