Verraderlijk – dat is het woord dat bij de vroege ochtend van gisteren hoorde. Het werd ook een paar keer in radioprogramma’s gezegd. Toen ik naar buiten keek, dacht ik: geen vuiltje aan de lucht. Moet onderhand oud en wijs genoeg zijn om zeker te weten dat je zoiets nóóit moet denken, maar soms vergeet ik het, dus dat ik oud en wijs ben. Het is waarschijnlijk ook niet zo. Volgens mij verkeer ik nog steeds permanent in het stadium van schade en schande.
In het journaal zag ik zaterdagavond hoe een gebedsgenezer in Tilburg door een stuk of acht politiemensen werd weggevoerd. Ook te zien was hoe hij kort daarvoor zijn hand plechtig op het achterhoofd van een vrouw legde en haar indringend aankeek. Hij zei iets tegen haar, maar dat ontging me, omdat ik wist wat er ging gebeuren. De politie naderde. Koude avond, koud licht, rusteloze omstandigheden. De gebedsgenezer ging mee zonder amok te maken.
Als ik het goed begrijp, isoleert de winter ons dit weekend weer van een bruisend sociaal leven. Binnen blijven en voor de zekerheid ook daar een sjaal om. Weer zeg ik: laten we er niet over zeuren, het heeft ook wel iets. Hé, wat ligt daar in de hoek? Een boek! Misschien moet ik dat eens gaan lezen. Potje thee erbij, scheutje rum erin. Laat buiten de kou maar lekker tekeergaan. Hier en daar hoor ik zeggen dat deze dagen vaag lijken op de coronajaren, toen we ook gedwongen waren passen op de plaats te maken.
Of het land vandaag minder ingesneeuwd, platgelegd en/of bevroren is, valt niet te zeggen terwijl ik dit noteer. Afwachten is goed voor ons karakter, denk ik. De afgelopen dagen zijn we een beetje uit het oog verloren dat er ook nog een formatie gaande is. De partijen zijn gisteren naar landgoed De Zwaluwenberg gegaan, vaker plaats van handeling wanneer het menens is met politieke besprekingen. Blijkbaar een inspirerende omgeving. En als ik het goed begrijp hebben ze inspiratie nodig.
De overheid adviseert thuis te blijven, maar toch was het gisteren de drukste ochtendspits sinds tijden. Misschien dachten velen van ons wel: dat maak ik zelf wel uit!
Als je een zonnetje in huis bent, en waarom zou je dat niet zijn, kan dat natuurlijk ook op straat of breder: in het dagelijks leven in het algemeen. Ik bedoel dat ik de afgelopen dagen veel gejammer over het weer hoorde, terwijl er een paar weken geleden de klacht leefde dat er nooit meer een echte winter komt. En nu doet de winter zijn best een echte winter te zijn, even, heus niet erg lang, en dan is het weer niet goed. We zijn een volk van zeurpieten.
Van het hoogste belang is dus het snoer waaraan die kleine nepkaarsjes zitten, enorm efficiënt op te rollen. Geen risico nemen. Ik zeg er zelfs bij: `Voordat we het in de gaten hebben, is het december en staan we de kerstboom weer op te tuigen. En als we dan een uur bezig zijn dat snoer hanteerbaar te krijgen, is de lol er een beetje af.’ Ik houd niet zo van het woord `lol’, maar soms moet je het gebruiken om een zekere gemoedstoestand te typeren. Het versieren van de kerstboom is geen ontspannen karwei als je eerst hebt staan ruziën over dat stomme snoer.
Boven een artikel in deze krant zie ik zaterdag staan: Invoering vuurwerkverbod kent nog haken en ogen. Neem ik meteen aan en ik snap ook dat er best andere mogelijkheden zijn dan die we in de nacht van woensdag op donderdag meemaakten, maar toch: moet het niet beginnen met een enorm NEE en daarna een hele tijd niets en dan eens kijken of er ruimte is voor uitzonderingen? Maar eerst dat enorme NEE. Wie kan daar nog moeilijk over doen, behalve de ontremde landgenoten die van de jaarwisseling oorlog maakten en over wie we de dagen erna weinig hoorden?
Herhaling kan een zekere orde ondersteunen, overzicht bewerkstelligen en heeft daarom in veel gevallen iets geruststellends. Soms heeft die herhaling een tragische uitstraling, zonder dat ik kan uitleggen hoezo.
