Met bewondering luister en kijk ik naar mensen die zo’n beetje alles helder kunnen uitleggen en daarbij niet de indruk maken het erg te vinden dat te doen. Je ziet ze vaak in praatprogramma’s, maar komt ze soms ook tegen in je dagelijks leven. Heldere taal, zinnen met kop en staart, enthousiaste oogopslag, levendige handgebaren die soepel ondersteunen wat ze allemaal beweren. En niet te beroerd alles in andere bewoordingen te herhalen.
Bijgehouden heb ik het niet, maar ik geloof dat president Trump sinds hij gekozen is, nooit één dag uit het nieuws is geweest. Bij eerdere Amerikaanse presidenten hebben we dat, geloof ik, nog niet meegemaakt. En ook bijna iedere dag een foto, meestal in dat blauwe pak, vaak met een pet op. Ik denk dikwijls: hoeft niet, we wéten hoe hij eruitziet, waarom niet een foto die met het bericht te maken heeft.
We zijn gewaarschuwd, maar zoals het soms gaat met waarschuwingen: hoe serieus nemen we die? Vaker dan verstandig is, zeg ik: we zien het tegen die tijd wel. En als die tijd gekomen is, zie ik niets, want dan is het donker. Daarover gaan de waarschuwingen die ik nu bedoel. Het elektriciteitsnet dat steeds meer onder druk kom te staan! Wanneer de stroom omhoog schiet, kan die ineens uitvallen. Kun je met mensen ook hebben.
Was schrikken zaterdagavond toen het Journaal begon. In de aankondiging van wat aan de orde zou komen, had de presentator het over een hel. Je dacht meteen aan een brandhaard in de wereld, maar nee, ging over oudejaarsavond, de uren daarvoor en daarna: het Nationale Vuurwerk in Rotterdam gaat niet door! Eerlijk gezegd wist ik niet dat dat er was, maar dat komt doordat ik weinig heb met vuurwerk. De oogarts die je vaker aan het einde van het jaar op televisie ziet, zei bang te zijn voor meer ongelukken dan ooit, overal in het land.
In mijn rooms-katholieke jeugd, waarover ik geen klachten heb en waarvan ik geen blijvende problemen heb overgehouden, speelde Maria een belangrijke rol. Aan het begin van de schooldag moesten we klassikaal uit één mond `Wees gegroet Maria, vol van genade’ bidden. Wat dat `vol van genade’ was, wist ik niet, maar ik ging er verder ook niet over piekeren.
Rondom mij heb ik nog niets gemerkt van de campagne die `Man, zeg er wat van’ heet. De Rijksoverheid wil mannen motiveren elkaar aan te spreken op seksueel overschrijdend gedrag. En bij dat gedrag horen ook opmerkingen die écht niet kunnen. Uiteraard heb ik over de bedoelingen van de campagne nagedacht en die zijn alleen maar toe te juichen, maar ik geloof niet dat ik in mijn omgeving vaak hoef in te grijpen. Tot mijn opluchting. Maar helemaal zeker weten doe ik dat niet.
Nooit verwacht, maar ik ben een voorzichtige fietser geworden. Voor de zomer werd ik binnen één week twee keer aangereden, eerst door een scooter en daarna door een fatbike. Ik houd van intensiteit in mijn leven, maar dat vond ik wat veel. Bovendien had ik een blessure die er drie maanden over deed geen blessure meer te zijn. Ik rijd dus niet meer al te hard, let scherp op wat er uit zijstraten opdoemt en, enorm tuttig, soms steek ik een kruispunt lopend over. Allemaal omdat ik helemaal geen tijd heb voor weer een blessure.
Altijd heb ik het beetje jammer gevonden dat ik geen kind meer was toen de kinderprogramma’s werden uitgezonden waarin Joost Prinsen een rol speelde, als acteur, als maker. Niet dat ik heftig te klagen heb over de kindertelevisie uit mijn jonge jeugd. Maar daarvan staat me in sommige gevallen vaag alleen de inhoud bij, niet wat ik eraan had. Was ook helemaal niet de bedoeling, wij kinderen moesten geamuseerd worden, omdat we er nu eenmaal waren, zoiets.
Om maar eens een open deur nog verder open te zetten: de menselijke geest zit wonderlijk in elkaar. Er gebeurt daar voortdurend van alles, vaak zonder dat je precies in de gaten hebt wát. Daarvoor gaat het allemaal veel te snel, waarnemingen, waarschuwingen, flarden herinneringen, oordelen enzovoort. Als je erbij stilstaat, gaat het je duizelen.
Wanneer het over uitslapen gaat, denk ik altijd: dat komt later wel. Als kind dacht ik er dan achteraan: als ik groot ben. Maar die tijd is helaas voorbij. Ik doe het bijna nooit, omdat ik veel te veel zin in van alles heb en er bovendien van alles moet gebeuren. Kan allemaal heus wel wat minder, maar ook dat komt later wel. Zaterdag was ik in een uitzondering verzeild geraakt. Vanuit mijn warme bed hoorde ik het onbarmhartig regenen en graag val ik in slaap bij het geluid van harde regen, daarom vond ik: waarom zou ik dat nu ook niet doen?
