Drones boven Eindhoven. Klinkt als de titel van een spannend jeugdboek. De minister zegt via X dat hij maatregelen heeft genomen of neemt, maar niet welke. Boven vliegbasis Volkel werden ze ook al waargenomen. De minister zegt te hebben ingegrepen maar niet hoe. Hoeft hij ook niet zeggen. De luchtmacht heeft wapens ingezet, maar niemand zegt wat voor wapens. Kunnen we verder ook niets mee. Als leek zeg ik: als het maar gebeurt.
’s Nachts had ik het al gezien: de eerste sneeuw was gevallen, de straten en de bomen waren niet enorm wit, een beetje, maar toch. Het sneeuwde nog steeds, een tere gebeurtenis. Sommige sensaties veranderen niet. Bij het zien van eerste sneeuw ben ik meteen het kind dat die voor het eerst bewust zag, gevoel van innige triomf: ons dagelijks leven ziet er anders uit, zachter. Het gevolg dat daarbij hoorde, was dat de mensen vriendelijker waren. Iedereen voelde misschien wel die innige triomf. Anders groeten dan anders, lachen, blij praatje maken.
Het gaat maar niet over. Nog steeds ben ik een groot voorstander van de gewone winkel, in plaats van de digitale. Niets is gewoon, maar ik bedoel de winkel met etalage, deur, toonbank, iemand die vraagt: “Kan ik je helpen?” Altijd een prachtige vraag.
Sinds Sinterklaas zaterdag in Nederland is gearriveerd, kijk ik niet meer naar het Sinterklaasjournaal. Voor zijn intocht was ik vooral geïnteresseerd hoe de gang van zaken zou zijn. Ja, ingewikkeld, dat stond vast, want we moesten in spanning zitten. En dat zaten we, want hoe moesten we telkens opnieuw aan onze kinderen en kleinkinderen uitleggen dat het écht goed kwam. Daarna is mijn aandacht wat verslapt. Binnen is binnen, klaar.
Het was Wereld Filosofiedag, gisteren, een dag om de waarde van filosofie voor ons denken te vieren. Kort door de bocht: een dag die ons moet stimuleren wat meer na te denken over, nóg korter door de bocht: van alles! Mooi initiatief dat waarschijnlijk niet in brede kring wordt omhelsd, want we hebben het er veel te druk voor. Vandaag is die dag weer voorbij en is het de vrijdag voor Black Friday, weer een ander soort feestdag, waarover het te vaak gaat. Ik heb helemaal geen zin over die vrijdag na te denken, ook omdat ik wel wat anders aan mijn hoofd heb.
Helder: als politicus moet je altijd op je woorden letten, in het openbaar, maar privé ook, online of offline. Dat is wat Etiquette- en imagodeskundige Anne-Marie van Leggelo zegt, gisteren in deze krant. Ze heeft een bureau voor goede manieren, weet dus waarover ze het heeft. Aanleiding is een aanleiding waarover we onderhand maar eens op moeten houden, maar toch nog even aanleiding is: Hans Wijers die Dilan Yesligöz in een appje een feeks noemde. Hij had het anders moeten zeggen. Hoe dan? Ik doe een gokje: moeilijke vrouw.
Wanneer ik in mijn geboorteplaats ben, loop ik soms langs plekken uit mijn jeugd. Wie doet dat niet? Ik kan ook in mijn herinneringen daar zijn, maar in het echt is het anders. Als kind was ik graag alleen en zocht ik naar stille plekken, in het bos bij ons in de buurt, aan de rand van de stad. Niet zelden werd je ineens tegengehouden door een paaltje waarop een blauw bordje hing, met witte letters: Verboden toegang. En daaronder: Voor onbevoegden. Daaronder: Art. 461 Wetb.v.Strafr.
Jongste familielid werd tien dagen geleden 4 en ging vrijdag voor het eerst naar school. Heet niet meer kleuterschool, maar Groep 1, wat best hoog klinkt. Zelf had ik niets tegen kleuterschool. Inhoudelijk vond ik het een heldere aanduiding en waarom het anders moest weet ik niet, maar dat heb ik met veel dingen die anders moeten.
Fantastische locatie: de wandelgangen. Er bestaat geen plattegrond van, maar ze zijn wel overal, lange en korte. Er valt van alles in te beluisteren. En daar is altijd iets mee, ik bedoel: het zijn geen mededelingen die met de koetjes en kalfjes in de wei rondhangen.
Beetje verbaasd was toen ik eerder deze week hoorde wat het meest stressvolle beroep is in dit land. Werd met zwaar geschut onderzocht en er kwam uit: apothekersassistent.
