Gisteren nam ik me voor vandaag anderhalf uur eerder naar de sportschool te gaan. Ik ben altijd al vroeg, want ik houd van de stilte die hoort bij het begin van de dag, maar vandaag moet het maar nog vroeger. Meteen na openingstijd. Voor dag en dauw, terwijl het nog een beetje nacht is. Ooit nam ik me voor zo min mogelijk te doen waar ik geen zin in heb, maar de werkelijkheid zit zo in elkaar dat dat voornemen helaas niet vol te houden is.
Een bericht dat al een week zacht om aandacht vraagt, is dat over de Barbie met autisme. Het ligt op mijn bureau, ik lees het zo nu en dan en weet niet wat voor mening ik erover moet hebben. Die mening heb ik nodig, omdat er in huis een paar Barbies zijn. Ze horen thuis in de kleine wereld van Kes die in november vier werd en nu zegt bijna vijf te zijn. Ze is minstens een keer per week hier en dan komen ook die Barbies in actie.
Het kan geen kwaad gewoon maar toe te geven meer niet te begrijpen dan wel. En daarbij ook inzien dat het aan jezelf ligt. Komt zelfkennis ten goede. Dagelijks probeer ik dat onvermogen onder ogen te zien. Gisteren had ik dat bijvoorbeeld met het bericht over de versoepeling van bonusregels voor bankiers. Meerderheid van de Kamer wil dat. Ik neem aan dat de aanleiding gemor in de bankierswereld is: hartstikke leuk vak, maar we willen wel dat er wat aan die bonussen wordt gedaan.
Met warme belangstelling las ik gisteren in deze krant de woorden van Denker der Nederlanden, David van Reybrouck. Ik blijf het overigens een potsierlijke aanduiding vinden, Denker der Nederlanden, maar daar kan David van Reybrouck niets aan doen, want hij kwam niet op het idee zichzelf zo te noemen. In het artikel dat over nostalgie gaat zegt hij: `Nostalgie steekt de kop op als het heden weerbarstig is. Mensen voelen zich nu niet senang.’
Wanneer iemand zegt dat iets de gewoonste zaak van de wereld is, staan mijn hakken meteen in het zand. Er is maar heel weinig de gewoonste zaak van de wereld, ook omdat er haast niets gewoon is. Gewoonste zaken van de wereld zijn vaak saai. Saai mag natuurlijk, maar liever niet, behalve als je een schreeuwende behoefte hebt aan vervlakkende rust.
Verraderlijk – dat is het woord dat bij de vroege ochtend van gisteren hoorde. Het werd ook een paar keer in radioprogramma’s gezegd. Toen ik naar buiten keek, dacht ik: geen vuiltje aan de lucht. Moet onderhand oud en wijs genoeg zijn om zeker te weten dat je zoiets nóóit moet denken, maar soms vergeet ik het, dus dat ik oud en wijs ben. Het is waarschijnlijk ook niet zo. Volgens mij verkeer ik nog steeds permanent in het stadium van schade en schande.
In het journaal zag ik zaterdagavond hoe een gebedsgenezer in Tilburg door een stuk of acht politiemensen werd weggevoerd. Ook te zien was hoe hij kort daarvoor zijn hand plechtig op het achterhoofd van een vrouw legde en haar indringend aankeek. Hij zei iets tegen haar, maar dat ontging me, omdat ik wist wat er ging gebeuren. De politie naderde. Koude avond, koud licht, rusteloze omstandigheden. De gebedsgenezer ging mee zonder amok te maken.
Als ik het goed begrijp, isoleert de winter ons dit weekend weer van een bruisend sociaal leven. Binnen blijven en voor de zekerheid ook daar een sjaal om. Weer zeg ik: laten we er niet over zeuren, het heeft ook wel iets. Hé, wat ligt daar in de hoek? Een boek! Misschien moet ik dat eens gaan lezen. Potje thee erbij, scheutje rum erin. Laat buiten de kou maar lekker tekeergaan. Hier en daar hoor ik zeggen dat deze dagen vaag lijken op de coronajaren, toen we ook gedwongen waren passen op de plaats te maken.
Of het land vandaag minder ingesneeuwd, platgelegd en/of bevroren is, valt niet te zeggen terwijl ik dit noteer. Afwachten is goed voor ons karakter, denk ik. De afgelopen dagen zijn we een beetje uit het oog verloren dat er ook nog een formatie gaande is. De partijen zijn gisteren naar landgoed De Zwaluwenberg gegaan, vaker plaats van handeling wanneer het menens is met politieke besprekingen. Blijkbaar een inspirerende omgeving. En als ik het goed begrijp hebben ze inspiratie nodig.
De overheid adviseert thuis te blijven, maar toch was het gisteren de drukste ochtendspits sinds tijden. Misschien dachten velen van ons wel: dat maak ik zelf wel uit!
