Daar heb ik helemaal geen zin in! Dacht ik gisterochtend toen ik deze krant slordig had opengeslagen en meteen bij een foto terechtkwam waarop Barry Madelener te zien is. Wie? Barry Madlener! Was PVV-minister van Infrastructuur en heeft ervoor gezorgd dat er op, ik meen, vier wegen 130 km gereden mag worden. Heeft hij hard voor gewerkt. Om het vriendelijk te zeggen een nogal zielig succes dat in het korte rijtje staat van wat het Kabinet-Schoof tot stand heeft gebracht. Er stonden nog een paar dingen in, maar die zijn min of meer vergeetbaar.
Misschien maak ik het mezelf wijs, maar ik ben ervan overtuigd dat ik gevoelig ben voor kleine signalen, signalen die verschillend van uitstraling zijn. Ook in de persoonlijke sfeer en daar teken ik meteen bij aan dat die gevoeligheid voor- en nadelen heeft. Maar daar heb ik het nu niet over. Wel bijvoorbeeld voor het prille begin van de wisseling van de seizoenen. Op een warme namiddag einde augustus kan ik ineens een spatje herfst in de hemel zien, fractie van een seconde. Misschien denk ik dat alleen, maar ik denk het natuurlijk niet zomaar.
Dikke kranten liggen op tafel, dikke tijdschriften, dubbelnummers zoals altijd op het einde van het jaar. Ik laveer tussen alle tips voor de kerstdagen door, vraag me af hoe we ooit op eigen kracht die dagen doorkwamen, en lees luchtig alle interviews met bekende en minder bekende mensen over het afgelopen jaar, waarbij ik het gevoel krijg dat ik meer gemist heb dan me lief is. Terwijl ik het jaar al zo vol vond. En ook dat het sneller voorbijging dan de andere jaren in mijn best al lange leven.
Vorige week dinsdag was ik jarig. Aan die dag besteed ik meestal nauwelijks aandacht. Wel heb ik dierbaren die attenter zijn dan ik en mij een feestelijke kaart sturen, van papier, bedoel ik. Die liggen dan op de deurmat, een tafereel dat dankbaar stemt. Velen van ons verleren het helaas: kaart uitzoeken, daarop wat schrijven, envelop eromheen en dan een brievenbus zoeken, wat niet altijd meevalt. Maar vorige week: niets. Lege deurmat. Ook al deed ik er niets aan, dat was toch een gemis.
Stom dat ik er nog steeds vaag verontschuldigend over doe. Gisteren zette ik hem vlak voor vertrek op tafel en voelde dat ik er raar naar wees. In mijn gezelschap werd er ernstig geknikt. Ze vonden dat ik gelijk had. Vind ik zelf ook, maar ga er nog onhandig mee om. De fietshelm. Weer was er een bekende van me hard op het hoofd terechtgekomen. Niet eens een oudere, integendeel, maar fors geschept door een ander fietser die op hufterige snelheid rechts passeerde. Evenwicht kwijt, op de stoeprand. Waarschijnlijk paar weken buiten spel, zware hersenschudding.
Al vaker beweer ik het, maar telkens herhaal ik het met genoegen: voor nieuwe verhalen en onverwachte belevenissen en avonturen, hoef je maar de straat op te gaan en je wordt op je wenken bediend. Natuurlijk wel goed kijken en luisteren, niet de hele tijd het mobieltje bestuderen. Er is voortdurend van alles aan de hand. Interessant is wanneer er iets gebeurt waarvan je niet weet wat ervan te denken, terwijl je het fascinerend vindt je er nog even mee bezig te houden.
Verstandig heb ik altijd een moeilijk woord gevonden. Niet moeilijk omdat het woord niet te begrijpen is, maar waarvoor het staat. In mijn opvoeding hoorde ik het vaker dan ik kon verwerken. “Doe wel verstandig.” Mijn moeder zei dat bijvoorbeeld wanneer ik naar een feest ging of met vrienden er een paar dagen op uit trok. Graag nam ik mijn moeder serieus, maar haar oproep vond ik bedrukkend. En telkens hoopte ik dat ze wanneer ik weer thuis was, niet zou vragen: “En? Ben je verstandig geweest?” Deed ze gelukkig niet
Niet op gerekend: op een lege stoep staan, voorheen overdekt met kerstbomen, in alle formaten. Volgens mij de hele week, nu niet. Er komt een man die een plastic zak pakt die tegen een lantaarnpaal staat. Ik vraag hem of hij iets weet van de kerstbomen die hier te koop waren. De man zegt: “Weet ik alles van, meneer. Ik heb ze verkocht.” Soms spreken mensen zinnen uit die zo duidelijk zijn dat je zou willen inlijsten. Ik probeer overbodige vragen strak te vermijden, maar stel ik er toch een, hij is eruit voordat ik er erg in heb: “Allemaal?”
In een gesprek op de radio hoorde ik een man binnen een minuut of vijf drie keer zeggen dat hij een buikpijnmoment had, dus naar aanleiding van iets wat hij had meegemaakt of waargenomen. Waarover het ging, weet ik niet meer. Het vervaagde na afloop, niet alleen omdat het me niet zo belangrijk leek, maar vooral omdat ik bleef hangen bij die buikpijnmomenten.
Dit weekend waarschijnlijk nog niet in de hevige mate, maar volgende week zullen ze niet te stuiten zijn, tips omtrent de kerstdagen. Alsof we niet in staat zijn daarover helder na te denken, wat trouwens best kan, want velen van ons zullen min of meer bedwelmd zijn door de sfeer die over ons uitgestort wordt.
