Terwijl ik dit schrijf, merk ik dat het een maandag is vol wedstrijdspanning die nu wel meevalt, maar straks veeleisend kan worden. Het soort spanning waaraan ik erg gehecht ben, ook omdat er ergens in een uithoek van mijn gedachten de vraag ritselt waar het in hemelsnaam allemaal over gaat, met in het kielzog van die vraag een andere: ‘Zijn er geen belangrijkere dingen?’ Antwoord op die vraag weet ik meteen: ja! Ik sta op voor de wedstrijd Nederland-Marokko. Is lekker blijven slapen niet veel nuttiger?
Toen ik met roken stopte, ergens begin deze eeuw, werd er heel veel over gepraat, over stoppen met roken dus. Op verjaardagen, na een diner, op het werk, het begon saai te worden, vooral omdat je de overwegingen van voor- en tegenstanders uit je hoofd kende. Als je gestopt was, moest je vaak vertellen hoe dat voelde en of het fijn was dat je per maand ontzettend veel geld overhield en wat je daarmee dan deed.
Toen ik donderdagnacht de televisie aanzette voor Nederland-Tunesië dacht natuurlijk terug aan andere sportgebeurtenissen die ik in de nacht meemaakte, de laatste jaren is het soms tennis, maar in de jaren zestig en vroege zeventig waren dat wedstrijden van bokser Muhammad Ali. Ik zat nog op school en midden in de nacht stond ik op om met mijn ouders naar hun vrienden te gaan, door de stille stad waar in steeds meer huizen de lichten aangingen.
Omdat het zulk lekker weer is, gingen vrienden van me fietsen in het grensgebied tussen Groningen en Drenthe. Ze stuurden me een ansichtkaart. Ik ben een groot voorstander van het sturen van ansichtkaarten, gewoon zomaar, met een kleine waarneming, een grote mag ook, maar een kleine geeft vaak meer stof tot nadenken.
Natuurlijk zat ik gisterochtend tegen achten met gespitste oren bij de radio. Openbaar vervoer staakte (`ging plat’ zoals het dan zo robuust heet) en altijd is er een gesprekje met reizigers die van niets weten en op het station verbaasd om zich heen kijken. Hun antwoorden op de vragen van de verslaggever zijn niet verbazingwekkend. Rustgevend is dat. Te vergelijken met de gesprekjes in de postsorteercentra tegen de kerstdagen: `Een gekkenhuis is het hier.’) Heerlijk.
Buitenspelen was volgens mij niet altijd één woord. Dat het nu wel zo is, zegt veel over het belang van deze vrolijke activiteit. Niet alleen vrolijk, ook nuttig. Buiten kan soms meer te beleven zijn dan binnen, er is in ieder geval meer te zien.
Op de werkvloer hier ben ik de enige werknemer. En ook werkgever. Loopt luchtig door elkaar heen, wat voor- en nadelen heeft. In een radioprogramma hoorde ik een gesprek over wat je naar je werk aan moet als het zo warm is. Meningen erover zijn verdeeld, zoals het vaak gaat met meningen wanneer een gedachtewisseling inspirerend moet zijn: bijna alles heeft veel kanten.
Soms had iets belangrijk kunnen zijn, terwijl het dat niet werd. Valt in veel gevallen ook niet meer terug te draaien. Zo was ik graag een muzikaal kind geweest. En niet zo’n beetje muzikaal ook, zeg maar een toptalent. Dat was er allerminst aan de hand. Ik blies een zwak partijtje mee op de fluit in de schooldrumband, maar dat was te pover voor woorden. Of ik toen de ambitie had er meer van te maken, weet ik niet. Nu is het een beetje achteraf gepraat.
Erg is het als je er ook nog over moet praten. Over het weer, bedoel ik, over de warme warmte. Vooral als je je moet verontschuldigen. Gisterochtend kom ik terug van de sportschool, lekker bezweet, om het zo maar eens te zeggen. ‘Je lijkt wel niet goed bij je hoofd!’ zegt een man die een piepklein hondje uitlaat. Het zijn woorden die om een reactie vragen, maar die moet ik zoeken. Volgens mij is het best verfrissend zo nu en dan niet goed bij je hoofd te zijn.
Tijd van intense bedrijvigheid is het, in de grote en kleine wereld, nare bedrijvigheid, maar gelukkig ook aangename, in ieder geval redelijk aangename. Sportieve bedrijvigheid bijvoorbeeld en belangstellende bedrijvigheid voor die sportieve bedrijvigheid, vroegzomerse bedrijvigheid, beetje onduidelijke politieke bedrijvigheid, je hebt je handen eraan vol.
