Vuilniszak! Met dat woord schoot ik gistermorgen vroeg wakker. En meteen betreurde ik dat: niet echt een woord om de eerste ochtend van het nieuwe jaar mee te beginnen. Gráág ander woord, sterrenhemel of uitzicht, ik noem maar wat, of lentebries. Omhelzing! Er zijn er zo veel, maar liever niet vuilniszak. Ik snap wel hoe het komt: donderdagochtend, vuilniszak(ken) buiten zetten, ook al is het nieuwjaarsdag, donderdag is donderdag, en voor 8 uur, anders laat de gemeente je met de rotzooi zitten.
Is een traditie geworden: op de laatste dag van het jaar koop ik een boek waarvan ik denk dat het past in mijn gedachten over de afgelopen 12 maanden en die over het nieuwe lange jaar dat morgen begint. Ik denk dat het het laatste boek van de Vlaamse psychiater Dirk De Wachter wordt, Wachten.
Even terug naar zondag. Heb net mijn column klaar. Een vriend belt: `Je bent zeker een nieuwe column aan het schrijven.’ Ik begrijp wat hij bedoelt, zeg dat ik er nog niet aan toe ben. Zojuist is bekendgemaakt dat Brigitte Bardot is overleden. De laatste jaren dacht ik niet vaak aan haar, maar in de eerste fase van mijn leven was dat anders.
Wat me altijd prima bevalt is wanneer sportverslaggevers de gedachten weergeven van de sporters van wie ze prestaties volgen. Dus over een voetballer die scoort: `Hij dacht aan zijn vader die net uit het ziekenhuis ontslagen is.’
De meeste woorden die met de winter te maken hebben, hoor ik graag. Bijvoorbeeld: ijspret. Of: de ijzers, in de zin `Nederland bindt de ijzers onder’. Op eerste kerstdag bleef het stil, maar gisteren was het kersen plukken. De Winterswijkse IJsvereniging hoort natuurlijk ook bij die woorden. Die is er altijd razendsnel bij: eerste marathon op natuurijs.
Daar heb ik helemaal geen zin in! Dacht ik gisterochtend toen ik deze krant slordig had opengeslagen en meteen bij een foto terechtkwam waarop Barry Madelener te zien is. Wie? Barry Madlener! Was PVV-minister van Infrastructuur en heeft ervoor gezorgd dat er op, ik meen, vier wegen 130 km gereden mag worden. Heeft hij hard voor gewerkt. Om het vriendelijk te zeggen een nogal zielig succes dat in het korte rijtje staat van wat het Kabinet-Schoof tot stand heeft gebracht. Er stonden nog een paar dingen in, maar die zijn min of meer vergeetbaar.
Misschien maak ik het mezelf wijs, maar ik ben ervan overtuigd dat ik gevoelig ben voor kleine signalen, signalen die verschillend van uitstraling zijn. Ook in de persoonlijke sfeer en daar teken ik meteen bij aan dat die gevoeligheid voor- en nadelen heeft. Maar daar heb ik het nu niet over. Wel bijvoorbeeld voor het prille begin van de wisseling van de seizoenen. Op een warme namiddag einde augustus kan ik ineens een spatje herfst in de hemel zien, fractie van een seconde. Misschien denk ik dat alleen, maar ik denk het natuurlijk niet zomaar.
Dikke kranten liggen op tafel, dikke tijdschriften, dubbelnummers zoals altijd op het einde van het jaar. Ik laveer tussen alle tips voor de kerstdagen door, vraag me af hoe we ooit op eigen kracht die dagen doorkwamen, en lees luchtig alle interviews met bekende en minder bekende mensen over het afgelopen jaar, waarbij ik het gevoel krijg dat ik meer gemist heb dan me lief is. Terwijl ik het jaar al zo vol vond. En ook dat het sneller voorbijging dan de andere jaren in mijn best al lange leven.
Vorige week dinsdag was ik jarig. Aan die dag besteed ik meestal nauwelijks aandacht. Wel heb ik dierbaren die attenter zijn dan ik en mij een feestelijke kaart sturen, van papier, bedoel ik. Die liggen dan op de deurmat, een tafereel dat dankbaar stemt. Velen van ons verleren het helaas: kaart uitzoeken, daarop wat schrijven, envelop eromheen en dan een brievenbus zoeken, wat niet altijd meevalt. Maar vorige week: niets. Lege deurmat. Ook al deed ik er niets aan, dat was toch een gemis.
Stom dat ik er nog steeds vaag verontschuldigend over doe. Gisteren zette ik hem vlak voor vertrek op tafel en voelde dat ik er raar naar wees. In mijn gezelschap werd er ernstig geknikt. Ze vonden dat ik gelijk had. Vind ik zelf ook, maar ga er nog onhandig mee om. De fietshelm. Weer was er een bekende van me hard op het hoofd terechtgekomen. Niet eens een oudere, integendeel, maar fors geschept door een ander fietser die op hufterige snelheid rechts passeerde. Evenwicht kwijt, op de stoeprand. Waarschijnlijk paar weken buiten spel, zware hersenschudding.
