Stabiliteit

Zonderdag werden prijzen voor de beste foto’s uitgereikt, de Zilveren camera. Ik heb die foto’s uiteraard aandachtig bekeken, zeker de foto die won in de categorie Binnenlands nieuws. We zien premier Rutte de hand kussen van Kamervoorzitter Anouchka van Miltenburg. Die kust moet op de rechterhand terechtkomen. Om de kus stabiliteit te geven, heeft de premier die met zijn linkerhand vast. Met zijn rechterhand drukt hij een telefoontje tegen zijn oor. Vanwege de kus kan hij op dat moment niets in het apparaatje zeggen. Waarschijnlijk is er aan de andere kant van de lijn iemand aan het woord. De handkus vindt plaats voor het begin van een debat over Europa. Dus niet ondenkbaar dat een vooraanstaand Europeaan met de premier in gesprek is. Dat hij toch aandacht heeft voor de Kamervoorzitter en haar hand siert hem. Ik neem niet aan dat ze door iedereen gehandkust wordt. En ik vond het een goed voorbeeld van de hedendaagse begroeting waaraan kussen te pas komen. We merken allemaal dat het begroetend kussen nonchalanter dan nonchalant gebeurt. Tijdens het kussen (meestal drie keer) praten we gewoon door. `Ja sorry (kus) dat ik (kus) te laat ben, maar ja (kus) de trein, hè.’ Geeft allemaal niks, maar de handkus is dan toch beter. Het is een galant gebaar, ouderwets en toch modern, terwijl het kustechnisch minder gedoe met zich meebrengt, bijvoorbeeld het vermijden van de mond (soms prettig, soms juist niet). De gang van zaken heeft ook een lekkere snelheid. En de premier gaat ons gul voor, meestal niet, nu wel.