Soms is de mate van tragiek moeilijk in te schatten. Ik heb me zeer gehaast om in Eindhoven een trein te halen, moet bovendien nog werken en nestel me in een stiltecoupé, klap het tafeltje uit en plaats daar mijn laptop op. Het regent hard en als je binnen zit, is dat een prima omstandigheid. Dan klinkt er een fascinerende vrouwenstem luid door de omroepinstallatie: “Beste reizigers, namens de machinist moet ik u het volgende meedelen: we kunnen nog niet vertrekken, want er loopt een persoon langs de rails. Zodra ik meer informatie heb, laat ik u dat weten.
Met het woord `procedure’ heb ik vooral slechte ervaringen. “Dat is nu eenmaal de procedure.”Als iemand dat zegt, weet ik dat iets écht niet zomaar gaat, dat het belachelijk is dat ik dacht alles met een simpel telefoontje te kunnen regelen. Nee, eerst een formulier, dan laten weten dat je het formulier ontvangen heb, formulier terugsturen en vervolgens rekening houden met een administratieve periode van vier weken en als je daarna een reactie krijgt, is dat een `voorlopige reactie’, want “Dat is nu eenmaal de procedure”.
Van het 70-jarig jubileum van de televisie in Nederland zag ik weinig, ja, zaterdagmorgen een spatje van Voor De Vuist Weg van Willem Duys, dat bij ons thuis met grote aandacht bekeken werd. Ik zag vooral onze huiskamer van toen voor me, de stoelen, wat er aan de muur hing, de verlichting. En natuurlijk mijn ouders, mijn vader met een krant voor zich want die keek zogenaamd niet.
Iemand heeft dus ook geklikt dat Sigrid Kaag tijdens een van die hoogst belangrijke gesprekken op haar iPad kussens voor thuis zat te bestellen. Deed ze zelf niet moeilijk over, moest nu eenmaal gebeuren, ze zei het gewoon. En dat werd dus gelekt. Náár woordgebruik vind ik dat, behalve als het over een kraan of het dak gaat, maar zo heet het in die kringen: lekken. Zo’n lek moet eigenlijk dicht, maar ja, wie doet dat?
Terwijl ik van van alles op mijn bureau stapeltjes maak en spinnend vaststel dat ik zo de boel aan het opruimen ben, vind ik een stukje dat ik uit een krant scheurde, lang geleden want het heeft een oude kleur. Een scheursel uit een pagina waarboven CORONA NIEUWS staat en boven het stukje: Tips voor thuis. De eerste: 'Zorg voor structuur in de dag. Zet de wekker, sta op tijd op, ga douchen, pak een ontbijt en begin aan de dag.’ Ik merk dat ik knik tijdens het lezen van die woorden. Kan ik nu ook wel wat mee.
Doe het niet zo vaak meer, ’s ochtends vanuit bed de televisie aanzetten. Gisteren per ongeluk wel. In het programma voor Wakker Nederland kwam ik in een gesprek over James Bond terecht. Een amusementsdeskundige was naar de première gegaan, maar kon er verder niets over zeggen, want door de mensen daar aan tafel lachend begrepen werd. Ook door mij trouwens. Vervolgens kwam er de vraag aan de orde: moet James Bond door een vrouw worden gespeeld? De acteur die het de laatste keren heeft gedaan, stopt ermee, maar uiteraard mag de reeks niet ophouden.
Bijna dagelijks scheur ik een foto uit de krant waarnaar ik nog even wil kijken. Maandag was dat een oude foto van een familie uit 1953 die rond de radio zat, vanwege een toespraak van koningin Juliana. Fascinerend: zes mensen rond een radio, trouwfoto op het toestel, breiende vrouw, lezende man, duidelijk de vader, een beeld uit een kalme samenleving waarvan we ons geen voorstelling meer kunnen maken. (Hoewel: kalm? Sprak de koningin niet over de watersnoodramp?)
Iedere dag hoor je nu wat over James Bond. Ja, deze week première vijfentwintigste film met de montere held in de hoofdrol. Interessant dat het altijd een gebeurtenis is met een uitstraling waar niemand onderuit kan, terwijl het meestal matige verhalen zijn met dezelfde ingrediënten. Geeft niks, de wereld heeft James Bond nodig, omdat een held als hij ons optimistisch moet stemmen. Heldere boodschap: het komt altijd goed, want James Bond is nu eenmaal James Bond. Ik ga kijken.
Tjonge, ik deed zaterdag op deze plek toch te luchtig en wereldvreemd over de coronapas. Moest die afgelopen weekend paar keer laten zien, wat ik verder niet erg vind, ook omdat ik houd van de opluchting goedgekeurd ergens naar binnen te mogen gaan. Had ik lang geleden bij grensovergangen. Vond het geen enkel probleem als een douanier mijn paspoort intens bestudeerde en nog even in zijn hokje ging om wat te contoleren waarvan ik geen idee had.
Vandaag verdwijnt de anderhalve meter. Zo zeggen sommige mensen het. Beetje rare mededeling. Bedoeld wordt dat de anderhalvemetersamenleving wordt opgeheven. Vorig jaar Woord van het Jaar: anderhalvemetersamenleving. Niet omdat het zo’n mooi woord is. te lang en klonterig, maar wel een woord dat veel over deze tijd zei. Zei, want het is allemaal weer voorbij. Volgens mij toch al een tijdje, maar ja, niet officieel. En daar hebben we altijd behoefte aan: dat iets officieel is. Maar de laatste maanden merkte ik nergens iets van die anderhalve metersamenleving.
