Gedoe

Afgelopen zondagochtend was ik niet in de gelegenheid naar het radioprogramma Vroege Vogels te luisteren. Daarom hoorde ik pas gisteren dat Peter Smith de Vroege Vogels Ereprijs had ontvangen, vanwege zijn omgang met zwerfafval. Hij berekende onder meer dat als een kwart van onze bevolking per dag één stuk zwerfvuil opruimt, Nederland binnen drie dagen helemaal vrij is van die rotzooi. Hoe hij zoets berekent, geen idee, maar ik geloof hem. Ik doe daaraan trouwens dagelijks mee, want op het trappetje naar mijn voordeur ligt altijd wel wat. Ik woon aan een straat waar mensen etend en drinkend doorheen lopen. Behalve dat ik het dus opraap en in de vuilnisbak gooi, vind ik ook dat je er iets van moet zeggen als je mensen gewoon maar van alles op straat ziet gooien. Doe ik dat? Soms, maar meestal niet. Waarom niet? Omdat ik niet houd van gedoe. En vaak komt er gedoe van. Maar is een vuile straat niet veel meer gedoe? Paar weken geleden zag ik op een station een jongen op een bankje zitten die een zakje aan het leeg eten was, noten of zoiets. In ieder geval eten met een schil of een pit. En die gooide hij telkens met een traag gebaar weg. De grond voor hem was ermee bezaaid.. Een bleke woedende jongen in een groot wit jack, kansarm ineengezakt. Ik zag het, maar had al een slecht humeur en dat is niet de beste stemming er dan een opmerking over te maken. Toen ik in de trein stapte, zag ik dat een meisje hem op de schouder tikte. Ze wees naar een vuilnisbak. De jongen bewoog zich niet. En ik schaamde me. Nog.