Tegen vijven gisterochtend las ik over de oorlog. Toevallig, ik werd wakker van iets, lawaai op straat, een droom vol raadsels, ik weet het niet, en pakte mijn tablet om te kijken of er nieuws was. Doe ik altijd, maar meestal zoek ik dan naar vrolijk nieuws. Wordt steeds zeldzamer, maar is altijd wel ergens te vinden en het is aangenaam met dat vrolijke nieuws in je hoofd nog een uurtje licht te slapen.
Ja, het lievelingsnummer van Peter R. de Vries, maar de zeer Britse band Procol Harum heeft meer moois gemaakt dan A Whiter Shade of Pale. Zanger en pianist Gary Brooker overleed vorige week en gelukkig heb ik hem zijn meeslepende en mysterieuze lied een paar keer live horen vertolken. De laatste keer een jaar of twintig geleden in het Amsterdamse Paradiso toen hij meedeed met vriendenband van ex-Rolling Stone Bill Wyman. Hij zal het duizenden keren gezongen hebben, maar deed alsof het voor het eerst was. Muisstil waren we.
Soms moet je niet al te losjes door je herinneringen lopen, maar je sterk concentreren op wat er nu werkelijk aan de hand was. Zo zeg ik vaak dat in mijn kindertijd mijn ouders hun leven indeelden in Voor De Oorlog en Na De Oorlog. In die eerste periode waren ze jong en hadden ze hun handen vol aan een toekomst waarachter ineens hard een punt werd gezet, en erna begonnen ze aan een nieuw leven in de vaste overtuiging dat het nooit meer oorlog zou worden. Ja, ik weet zeker dat ze daarin even geloofd hebben, maar niet zo lang als ik altijd zeg.
Was in zekere zin aangenaam de week te beginnen met een interview met onze premier waarboven stond dat we in een gaaf en lief land leven. De maandag kan beroerder starten. Maar ja. Van nature ben ik melancholiek, maar ik heb meestal wel een goed humeur. Ook ben ik in hart en nieren een optimist, maar dat ik ons land gaaf en lief vind, nee. Goed en dapper dat de minister-president het zegt, want misschien ziet hij meer dan andere landgenoten en graag hoor ik daar zoveel mogelijk over.
In een andere tijd, voordat het virus het land overnam, trokken zangeres Beatrice van der Poel en ik rond met een theaterprogramma dat Montere Weemoed heette. We maakten een vervolg maar dat bleef op de plank liggen en raakte verstoft, maar in januari mochten we het gelukkig weer oppoetsen en dit weekend trokken we erop uit, omhelsd door het Nieuwe Normaal.
Er verscheen een boek waarin het onder meer gaat over onze neiging klusjes in huis uit te stellen. Geschreven door een hoogleraar klinische neuropsychologie, Margriet Sitskoorn, titel: Ik². Over zo’n boek lees ik alleen maar, ik haal het niet in huis, want de aanwezigheid ervan is me te confronterend. Als ik het zie liggen, denk ik telkens dat ik wat aan mijn uitstelgedrag moet doen. Ik ben trouwens niet zo’n uitsteller, ik besluit gewoon er niet aan te beginnen. In mijn omgeving valt dat niet altijd goed, maar ik ken mijn beperkingen.
Het moet niet té mysterieus worden. De voorzitter van de politievakbond heeft zich grensoverschrijdend gedragen. We kennen hem. Als hij in een televisieprogramma wat komt uitleggen, deinzen we een stukje terug op de bank. Dan is het menens. Hij heeft ook een goed hoofd voor een vakbondsvoorzitter, vastberaden, vlezig, verontwaardigd. Uitstekend dat hij Gerrit van de Kamp heet, strijdbare naam. Iedereen in zijn omgeving noemt hem een rauwdouwer. In zijn functie kan dat geen kwaad.
Was even schrikken toen ik gisteren in deze krant vijf foto’s zag van carnavalskostuums. Het carnaval beperkt zich niet tot de dagen die ervoor staan, maar gaat op veel plekken tot diep in de zomer door. Was dat niet een gevolg van de beperkingen? Maar die zijn er nu toch nauwelijks meer. Kan zijn dat ik niet goed heb opgelet en me dus iets is ontgaan.
Hier om de hoek is een nieuw cafetaria: Oma’s Friet. In de buurtkrant las ik iets over de uitbaters, energieke mensen, maar geen van hen oma. Alle oma’s in mijn omgeving, het worden er steeds meer, hebben het te druk voor dit soort dingen. Ze zijn vooral onstuitbaar in de weer met de jonge kleinkinderen, want de vaders en moeders van die kleinkinderen hebben hun handen vol aan hun werk. Zonder oma’s zou de samenleving minder soepel draaien, dat staat vast.
Wanneer ik lees dat er een extern integriteitsbureau wordt ingeschakeld, vraag ik me altijd af wat ik me bij zo’n bureau moet voorstellen. Ja, ze onderzoeken hoe het zit met integriteit. Doordat het woord zo vaak gebruikt wordt, verliest het aan kracht. Helaas.
