Toen ik gisterochtend de radio aanzette, kwam ik in een gesprek terecht over een nieuw aan te leggen natuurgebied. In deze barre dagen een aangenaam onderwerp. Gaf meteen wat lucht. Even niet over mannen met bedompt mannetjesgedrag, familie De Mol, de heer Wilders, de voorzitter van de Tweede Kamer en coronamaatregelen.
Toen bekend werd dat Gunay Uslu de nieuwe staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen werd, verschenen er veel artikelen over haar. Leek me ook terecht, inspirerende persoonlijkheden moeten we koesteren. De culturele sector heeft alle aanleiding veel van haar te verwachten. Mag ook wel na Rutte I, II en III. Misschien juich ik te vroeg, maar dat doe ik liever dan niet juichen.
Het is nog volop winter en wat je dan toch beetje gaat missen is griep. Gewoon griep, nou ja, gewoon, niets is gewoon en griep al helemaal niet. Of zoals sommige mensen zeggen: griepje. Griepje is hetzelfde als griep, maar het klinkt wat goedmoediger. En juist dat goedmoedige mis ik.
Was benieuwd hoe we ons zaterdag als `een weloverwogen risico’ gingen gedragen. De winkelstraten bij mij in de buurt waren aandoenlijk druk en hier en daar hoorde ik iemand zeggen dat het `bevrijdingsdag’ was, echt waar. Hier protesteerde de horeca niet. De cafés bleven er potdicht uitzien.
Zal zo’n vaart niet lopen, maar over drie jaar is het niet altijd zeker of we ieder moment over stroom kunnen beschikken. Heeft te maken met onze afhankelijkheid van het buitenland, kan het verder niet uitleggen. Er zullen meer zonnepanelen zijn en thuisaccu’s, dus het komt vast goed. Maar toch. Niet alles hoeft vanzelfsprekend te zijn. Houdt ons scherp, maakt ons minder verwend.
Waarschijnlijk is al gelekt wat er vanavond in de persconferentie wordt gezegd, maar gisterochtend was dat nog niet zo. Minister Kuipers liet weten: “Alle scenario’s zijn denkbaar.” Woorden die goed klinken, maar bij elkaar gezet niets betekenen. Toen hij nog geen minister was, had hij waarschijnlijk wat anders gezegd, maar nu moet hij een taal spreken die we gewend zijn van politici.
De belangrijkste Olympische gedachte is dat meedoen belangrijker is dan winnen. Een andere heeft met internationale verbroedering te maken, sport verbindt de volkeren en doet ons tegenstellingen en graag ook vijandige standpunten vergeten, zoiets, mooi dus. Tijdens de openingsceremonie denk ik daar sterk aan. Die duurt altijd te lang, je hebt er ruim de tijd voor. Alle sporters zijn door het dolle heen dat ze er mogen zijn, ze zijn bijna niet te houden, en dat is het ook te begrijpen want het was een heel werk er te komen. De dromen en ambities spatten uit hun ogen.
De bordesfoto van het kabinet Rutte IV zal nog even op mijn bureau blijven liggen, want ik vind dat ik de namen moet onthouden. Van sommige bewindslieden zal dat waarschijnlijk niet lukken. Henk Staghouwer van Landbouw bijvoorbeeld. Komt ook doordat je meteen beetje gaat gapen als hij iets zegt. In Rutte V moet daar maar die presentatrice van Boer Zoekt Vrouw komen. Bij haar stemgeluid blijf je wel wakker.
Lichte trots bevangt me als ik hoor dat typisch Nederlandse verschijnselen in een buitenland gangbaar worden. In sommige delen van Amerika wordt het `uitwaaien’ gestimuleerd. Of dat écht typisch Nederlands is, weet ik niet (in Scandinavische landen kunnen ze er ook wat van), maar zo wordt het daar gebracht. Oer-Hollands noemen ze het. Ze proberen het woord zelfs uit te spreken. Het belangrijkste effect van uitwaaien is dat je je herboren voelt. En opgefrist natuurlijk, maar ja, dat voel je je al snel als je herboren bent.
