Wanneer ik lees dat er een extern integriteitsbureau wordt ingeschakeld, vraag ik me altijd af wat ik me bij zo’n bureau moet voorstellen. Ja, ze onderzoeken hoe het zit met integriteit. Doordat het woord zo vaak gebruikt wordt, verliest het aan kracht. Helaas.
Zaterdagavond dacht ik laat aan de actie De Nacht Staat Op. Liep om een uur of negen door de buurt en toen zag ik voor een café dat in het Oude Normaal pas laat op de avond openging, een érg lange rij staan, misschien wel van honderd meter, maar dat denk ik al snel van een rij. Iedereen zag er opgewonden uit, terwijl er een kille regen op hen neerdaalde.
Laatste wat ik wil zijn, is een zeurpiet, maar ik vind bijna alle reclames op televisie oerlelijk. Als ik er toch voor zit, kijk ik wel om de gedachten(n) erachter te begrijpen en dat lukt haast nooit. Ben blij dat de Tweede Kamer zich gaat bemoeien met de gokreclames, want die zijn nog lelijker dan de andere reclames die lelijk zijn. Vooral de ontspoorde rotzooi over `Koning Toto’.
Wie niet knap is, moet enthousiast zijn. Stond gisteren in deze krant boven een bondig stukje van neuropsycholoog Chantal van der Leest. Strekking: knappe mensen hebben het makkelijker in het leven. En met knap wordt niet bedoeld dat je intelligent en slim bent, nee, het gaat om je uiterlijk, waarbij zich natuurlijk meteen de vraag aandient: wat is knap?
Winkels waarvan je niet meteen kunt zeggen wat voor winkels het zijn, kan ik interessant vinden. Hier in de buurt is er een die je vroeger een sigarenzaak noemde. Rookartikelen, daar ging het om. Met paar bijproducten zoals kranten en tijdschriften. Maar in de buurtwinkel die ik nu bedoel, zijn ook Delfts blauwe molentjes te koop, frisdranken, thrillers, inklapbare parapluutjes, lelijke hebbedingetjes en zo kan ik nog even doorgaan. Ik loop altijd meteen naar de toonbank, want ik kom er voor staatsloten.
Je hoort nog maar zelden dat er ergens een potloodventer is gesignaleerd. Laatst moest ik zelfs aan iemand uit de generatie na mij uitleggen wat dat was. Het waren vaak treurige mannen met een lange regenjas aan en die gingen dan meestal ergens in de vrije natuur staan en als er dan een vrouw of meisje passeerde, sloegen ze die regenjas open en bleken ze geen broek aan te hebben, ook geen onderbroek. Misschien is deze vorm van expressie verdwenen onder het zand van de tijd.
De lente is steeds minder ver weg. Dat stel ik graag paar keer per dag vast. Gisteren deed ik dat voor het eerst dit jaar in de vroege ochtend. Er zat meer licht in dan de dag daarvoor. En daarvan maak ik meteen véél meer licht.
Ome Willem! Altijd fijn zijn naam te horen. Hij wordt lijstduwer voor D66 in Den Haag. Goed voor Den Haag, voor D66 en ook voor Nederland. Het vertrouwen in de politiek moet terugkomen. De grote partijen in de landelijke publiek bedierven het met de lamlendige kabinetsformatie en frisse beloftes die loos blijken. De lokale overheid heeft het ook niet makkelijk. Komt door corona, want bijna alles komt door corona. Nog even en de landelijke politieke zal zich de gemeenteraadsverkiezingen toe-eigenen. Gebeurt altijd. Dat maakt die verkiezingen troebel.
Toen ik deze week de fascinerende documentaire zag over alles rond de verloving en het huwelijk van Willem-Alexander en Máxima, moest ik ook even aan De Dijk denken. In 2006 schreef ik een boek over die band en sprak ik vaak met de manager, Jantien Keunen. Die vertelde dat De Dijk gevraagd was om op het koninklijk huwelijksfeest op te treden. Willem-Alexander was fan, misschien nog steeds.
De openingsceremonie van Olympische Spelen zit ik nooit helemaal uit, maar ik verheug me er wel op en ik blijf zeker bij de les tot de Nederlandse vlag binnen wordt gedragen. Er worden dan gevoelens in me wakker waarvan ik voor en na dat moment nooit zo veel merk. Er zit ook vage ontroering bij. En trots natuurlijk. Ook vertedering. Komt door een van de vlaggendragers, kunstrijdster Lindsay van Zundert. De andere is Kjeld Nuis, maar hij is een oude rot, zoals dat heet, Lindsay van Zundert niet, deze week zeventien geworden.
