In mijn omgeving kreunt een kleine klacht: een uur minder slaap! Er zijn ook mensen die zeggen dat er een uur wég is, maar dat is natuurlijk onzin: al die tijdsaanduidingen hebben we ooit zelf bedacht om het leven overzichtelijk te houden, zonder dat we in de gaten hebben dat he... lees meer
Jano van Gool
In de Pers
Recent
Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd
Geschiedenis
Meestal besef ik nauwelijks dat ik ouder word. Maar soms dringt het ineens fel tot me door. Gisteren was er zo’n moment. Toen ik las over het leven van Leen Timp die vorige week vrijdag overleed. Natuurlijk wist ik dat hij een grote rol speelde in de geschiedenis van de Nederlandse televisie en dat hij getrouwd met een vrouw die daarin nog belangrijker was. Het was vooral het lijstje programma’s waarvan hij de regisseur was. Bijvoorbeeld: Zo is het toevallig ook nog ’s een keer. Ik kan natuurlijk opzoeken wanneer het uitgezonden werd, maar dat doe ik niet, want ik hoef niet meteen overal jaartallen bij. Wel weet ik dat ik nog erg jong was. Mijn zusjes waren al naar bed. Ik zie mijn ouders en ik zitten in onze huiskamer. We keken zeer geamuseerd. Wat er in dat programma gebeurde, was niet mis. Of later, veel later het praatprogramma Mies en scene. Was het het eerste praatprogramma op de Nederlandse televisie? Er werd in ieder geval anders gepraat dan in de praatprogramma’s van nu. Je onthield een paar dagen wat er gezegd werd. Hiermee wil ik trouwens niet zeggen dat vroeger alles beter was, want dat was het niet. Het Grand Gala du Disques! Ik kon me er een paar dagen op verheugen. Of de stille straten wanneer Eén van de Acht te zien was. Ik was er geen liefhebber van, maar keek toch, want je stelde je een beetje aan als je dat niet deed. Ineens begint er een heimweewoord te blinken in het lijstje verdiensten van Leen Timp: bloemendefilé. Ik was die gebeurtenis bijna vergeten. Koninginnedag. Soestdijk. Ach!
Columns
-
-
Hoewel ik warme belangstelling heb voor lentekriebels, weet ik niet meer waarom de Week van de Lentekriebels onder druk stond. Wel wie voor die druk zorgde, de conservatieve katholieke stichting Civitas Chistiana. Men was daar ongetwijfeld van mening dat God ernstige bezwaren ha... lees meer
-
Omdat ik niets lang geleden vind, kan ik vaak niet zeggen hoe lang geleden ik iets meemaakte wat ik me nog steeds herinner. Herinneringen maken momenten van toen tot momenten van nu.
Was een regenachtige namiddag in de herfst. Ik moest in een radiostudio zijn, in Amsterdam,... lees meer -
Van geld heb ik geen of weinig verstand. Kreeg ik van huis uit mee. Mijn ouders bleven hechten aan huurwoningen en toen ze een koophuis kregen aangeboden, prachtig huis, unieke ligging, hadden ze geen zin daarover na te denken, wat door mijn vader kwam. Die zei: `Moet ik op zo’n... lees meer
-
Je staat er niet bij stil, maar misschien ligt het voor de hand dat veel mensen weg willen, uit Nederland, uit Europa. Zal het zelf niet doen, wat geen hárd standpunt is, maar dacht er wel over na, toen ik las over Emigratiebeurs, afgelopen weekend in Utrecht.
-
Onrust in de straat. In een groot gedeelte hebben de fietsen een sticker op het stuur gekregen. Die moeten elders worden gezet. Als dat niet gebeurt, gaan ze naar een vreemd opslaggebied, ver buiten de stad. Daar stopt geen openbaar vervoer. Als je er wilt komen, is dat, wat we... lees meer
-
De belangrijkste en moeilijkste vraag die we ons kunnen stellen is hoe te leven. Die vraag is niet te beantwoorden, anders zou de wereld er anders uitzien. Maar je kunt wel in de buurt komen van een antwoord dat niet bestaat.
-
Misschien wordt het een trend: lokale en wellicht ook landelijke politici die een spectaculaire tegenprestatie beloven aan kiezers die zich democratisch gedragen.
De burgemeester van Rotterdam gaat abseilen van de Euromast, een hoogte van 185 meter, best hoog voor iemand di... lees meer -
Wie wil er mijn marmotje zien?
Die vraag stel ik niet, maar het was de titel van een televisieprogramma uit mijn vroege jeugd, een programma voor kinderen. Ging over dieren. Ik denk dat die titel in deze tijd niet wenselijk is. Flauwe grapjes zouden niet van de lucht zijn e... lees meer -
Hoe vaak verzuchtte ik niet dat ik zelden zo’n zwevende kiezer was als bij deze verkiezingen? Bij de vorige landelijk was het gelukkig wel duidelijk: er moest een andere regering komen dan die waarmee we niet zo heel lang, maar toch veel te lang zaten opgescheept.
-
Niet de eerst keer, de waarschuwing dat we rekening moeten houden met terrorisme. Stadium van de waarschuwing is al voorbij: joodse instellingen zijn doelwit geworden.
Maar er komt nog meer aan, beweren de mensen die het kunnen weten. De oorlog is niet ver weg. We willen da... lees meer -
Soms zijn het van die kleine dingen die je meteen wilt weten, maar ze schieten je niet te binnen. Bijvoorbeeld een flard van een liedje op de radio dat herinneringen mobiliseert aan een tijd die voorbij is, warme zomeravond, je zit in een tuin, innig geluk flitst door je heen en... lees meer
-
Het is waarschijnlijk niet mooi van mezelf, ik hóór het niet te vinden, maar tóch deed het me goed president Trump eergisteren Jutta Leerdam te horen prijzen. Hij deed dat sympathiek en had haar Olympische race ook gezien. Dat zei hij. Hij zal wel wat anders aan zijn hoofd hebbe... lees meer
-
Toen ik tijdje terug zag dat een van de ruiten van mijn auto kapot was geslagen – staat hoog op de lijst van teleurstellende momenten- voelde ik de neiging meteen naar huis te gaan en daarna weer terug naar de auto te lopen in de hoop dat ik me zojuist vergist had. Dat de ruit h... lees meer
-
Toen ik er hier voor het eerst over schreef, veronderstelde ik met tegenzin dat het verschijnsel in schoonheid zou sterven, maar dat is gelukkig niet zo. Ik heb het over de Silent Book Club. Waarom het in het Engels moet, komt doordat het een internationaal initiatief is, maar d... lees meer