In de tweede helft van dit jaar zullen er vast behoorlijk wat lokale verenigingen bijkomen. Het is niet moeilijk een club uit de grond te stampen. Ik ken mensen die net als ik zo nu en dan graag een wandelingetje maken om te zien wat voor wonderlijks zich afspeelt in het alledaagse leven. Misschien moeten we ons verenigen om bijvoorbeeld wekelijks te praten over wat ons allemaal is opgevallen, wekelijks een top 10 opstellen van buitengewone momenten. Misschien ook een tijdschriftje, geen digitaal, nee, eentje waarin je luchtig kunt bladeren, met plaatjes.
Even, gelukkig maar heel even, voelde ik de neiging mezelf op de borst te kloppen. Misschien mag dat af en toe, als niemand het ziet, maar toch liever niet. Kan zijn dat het wat te zuinig gedacht is, maar kom op, laat ik erover ophouden. Waar heb ik het over? Gisteren sloeg ik in de kranten die ik las, alle voetbalberichten over. Lekker was dat. Je kreeg veel extra tijd cadeau. Daarom had ik alle ruimte in deze krant te blijven hangen bij een artikel waarboven stond: Gat in de hand of hand op de knip. Mooi ouderwets woord: knip. Heeft ook iets parmantigs.
Lekker rustig is het in ieder geval wel. Mag je natuurlijk niet denken, maar ik dacht het toen ik gisteren in de vroege ochtend het laken over mijn hoofd trok en naar een diepe slaap hoopte vertrekken. Ja, ik dacht ook nog even aan de schaamte van Quinten Timber die een van de slechtste penalty’s nam die ik ooit zag. Bij voetbal op dat niveau, voeg ik er haastig aan toe, want zaterdagochtend langs de lijn bij SDZ (Samenspel Doet Zegevieren) zie ik ze vaker. Maar ik geloof niet dat er daar schaamte bij komt kijken
Terwijl ik dit schrijf, merk ik dat het een maandag is vol wedstrijdspanning die nu wel meevalt, maar straks veeleisend kan worden. Het soort spanning waaraan ik erg gehecht ben, ook omdat er ergens in een uithoek van mijn gedachten de vraag ritselt waar het in hemelsnaam allemaal over gaat, met in het kielzog van die vraag een andere: ‘Zijn er geen belangrijkere dingen?’ Antwoord op die vraag weet ik meteen: ja! Ik sta op voor de wedstrijd Nederland-Marokko. Is lekker blijven slapen niet veel nuttiger?
Toen ik met roken stopte, ergens begin deze eeuw, werd er heel veel over gepraat, over stoppen met roken dus. Op verjaardagen, na een diner, op het werk, het begon saai te worden, vooral omdat je de overwegingen van voor- en tegenstanders uit je hoofd kende. Als je gestopt was, moest je vaak vertellen hoe dat voelde en of het fijn was dat je per maand ontzettend veel geld overhield en wat je daarmee dan deed.
Toen ik donderdagnacht de televisie aanzette voor Nederland-Tunesië dacht natuurlijk terug aan andere sportgebeurtenissen die ik in de nacht meemaakte, de laatste jaren is het soms tennis, maar in de jaren zestig en vroege zeventig waren dat wedstrijden van bokser Muhammad Ali. Ik zat nog op school en midden in de nacht stond ik op om met mijn ouders naar hun vrienden te gaan, door de stille stad waar in steeds meer huizen de lichten aangingen.
Omdat het zulk lekker weer is, gingen vrienden van me fietsen in het grensgebied tussen Groningen en Drenthe. Ze stuurden me een ansichtkaart. Ik ben een groot voorstander van het sturen van ansichtkaarten, gewoon zomaar, met een kleine waarneming, een grote mag ook, maar een kleine geeft vaak meer stof tot nadenken.
Natuurlijk zat ik gisterochtend tegen achten met gespitste oren bij de radio. Openbaar vervoer staakte (`ging plat’ zoals het dan zo robuust heet) en altijd is er een gesprekje met reizigers die van niets weten en op het station verbaasd om zich heen kijken. Hun antwoorden op de vragen van de verslaggever zijn niet verbazingwekkend. Rustgevend is dat. Te vergelijken met de gesprekjes in de postsorteercentra tegen de kerstdagen: `Een gekkenhuis is het hier.’) Heerlijk.
Buitenspelen was volgens mij niet altijd één woord. Dat het nu wel zo is, zegt veel over het belang van deze vrolijke activiteit. Niet alleen vrolijk, ook nuttig. Buiten kan soms meer te beleven zijn dan binnen, er is in ieder geval meer te zien.
Op de werkvloer hier ben ik de enige werknemer. En ook werkgever. Loopt luchtig door elkaar heen, wat voor- en nadelen heeft. In een radioprogramma hoorde ik een gesprek over wat je naar je werk aan moet als het zo warm is. Meningen erover zijn verdeeld, zoals het vaak gaat met meningen wanneer een gedachtewisseling inspirerend moet zijn: bijna alles heeft veel kanten.
