Niet verwacht dat ik nog naar de knutselfase in mijn jonge leven zou worden getorpedeerd. Was gisteren toen ik het bericht las over de wc-rol zonder kartonnen koker. Die komt eraan. Is zo’n ontwikkeling waarvan ik niet weet hoe ik er precies tegenover sta. Goed voor het milieu, natuurlijk, en daar ben ik hartstikke voor. Maar toch, ja wat maar toch?
‘We leven in een vrij land, hoor!’ Soms, vaker dan soms, hoor je dat iemand zeggen die iets doet wat je moeilijk of irritant vindt. Je zegt er wat van. En dan komt het: `We leven in een vrij land, hoor.’ Het zou een triomfantelijke uitroep kunnen zijn, maar dat is het niet. De ander zegt zelf wel uit maken wat wel of niet kan. Is dat vrijheid? Vrijheid is een sensatie die je deelt, die je aan elkaar geeft of doorgeeft. Het is ook de ruimte die je elkaar gunt.
Op het plein waar wij hier in de buurt vanavond de doden herdenken, wordt voor of na 8 uur meestal geen toespraak gehouden. Er is plechtige muziek van een fanfare, voor de stilte de eenzame trompet, dan de stilte, daarna het Wilhelmus en vervolgens gaat iedereen weer naar huis, nog steeds een beetje stil. We praten niet over de doden aan wie we gedacht hebben, misschien straks weer, maar op het plein en op straat niet. De vroege avondhemel is vol van hun namen en wie ze waren, wat ze voor ons betekenden.
Heb gisteravond helaas niet kunnen kijken. Dag van de Arbeid immers en die kan erin hakken. Maar ik wist wel dat er ‘op de Belg’ een nieuwe serie begon met in de hoofdrol de legendarische Parijse commissaris Maigret.
Misschien is het inmiddels wel gebeurd, maar gisteren was dat nog niet het geval: dat een hoge functionaris binnen het leger komt zeggen dat het érg dom was in een brandbaar gebied met brandbaar materiaal in de weer te zijn. In weersomstandigheden die de brandbaarheid fel aanwakkeren, droogte, venijnig windje. Natuurlijk zal het van belang zijn goed te oefenen voor noodsituaties waarvan we nog maar vaag een idee hebben, maar toch.
Vaak zijn er nieuwigheden waarvan je hard denkt: waaróm? Wat ik een tijdje uit mijn gedachten hield, is de stroopwafel met kaas. Maar soms hoor ik er mensen over práten, echt waar. En ik denk dan: een stroopwafel met stroop is toch al een klein kunstwerk. Waarom moet het meer worden dan dat? Zou er onderzoek zijn verricht waaruit kwam dat veel consumenten best tevreden waren over de stroopwafel, maar dat die toch een beetje begon te vervelen. Vandaar.
In de digitale reclame zat er een van Apple met de tekst: alleen het beste voor mam. Moest even schakelen. Mam? Welke mam? Mam van Apple? Klinkt gezellig intiem: mam! Toen flitste het door me heen: Moederdag! Niet aan gedacht. Komt doordat mijn moeder er niet meer is die zegt dat we alsjeblieft niets aan Moederdag moeten doen. Aan mijn moeder denk ik nog wel, dagelijks. Altijd is er wel iets wat een grote of kleine herinnering losmaakt. Of haar stem: “Zou ik niet doen, jongen.”
Hoe het in andere steden gaat, weet ik niet, maar de vrijmarkt hier is van huis tot huis. Voor wie wil. In de vroege ochtend, nauwelijks nog stil op straat, haast ik me naar de supermarkt om nog wat details te scoren voor bij het hotdogsaanbod in de namiddag, wanneer mijn Koningsdag vierende familie even op adem probeert te komen. Ik doe er alles hun conditie weerbaar te houden.
Eergisteren, op weg naar de sportschool, vroeg dus, zag ik een man en een vrouw die een rolkoffer achter zich aan trokken, Ze hadden een toeristische uitstraling en een oranje hoed op, zeg maar een cowboyhoed. Blijkbaar staat er in reisinformatie over ons land dat eind april een oranje uitdossing, in ieder geval een oranje accent wenselijk is, want dan gaat het volk uit zijn dak.
Niet elke dag denk ik aan de Fietsersbond, terwijl ik toch min of meer levenslang fiets. De eerste zeven jaar bewoog ik me anders door mijn kleine wereld, driewieler (ook een soort fiets!) en de step, maar daarna begon het. Op een zomerse namiddag stond een gloednieuwe fiets in de keuken te fonkelen en mijn vader leerde het me meteen. Het moment dat hij me een duwtje gaf en het zadel losliet, herinner ik me nog: mijn wereld werd groter.
