Jano van Gool

In de Pers

Hoe alles moest beginnen - Twee kinderen, Thomas en Licia, gaan met elkaar het verzonnen leven aan, want het echte leven vertrouwen ze niet.... - Thomas Verbogt in: Uitg. Nieuw Amsterdam lees meer
Wat is precies de bedoeling? - Van tijd tot tijd vraagt iemand wie de opvolger is van Carmiggelt. De vraag is even onzinnig als begrijpelijk.... -  in: Boekensalon lees meer

Recent

Er zijn nog geen toneelstukken toegevoegd

De Gelderlander

Vertrouwen

Een mevrouw van de bank belt: “U weet dat u meer kunt doen met uw spaargeld?” Haar stem klinkt blij en bezorgd. Ik denk aan mijn moeder. Als mijn vader aan het begin van een vakantiereis in de auto stapte en zei “Ik weet nu precies hoe ik moet rijden”, zei ze: “Wat fijn, jongen.” Dan klonk ze net zo, blij en bezorgd. 

Tenen

Als iemand zegt “Ik ben er niet, let maar niet op mij” is waakzaamheid geboden. Je kunt ook niet aanwezig zijn en hoeft daarom niets te zeggen, maar je bent er wel en zegt dat het niet zo is. Meestal is zo iemand enórm aanwezig. Je kunt er op geen enkele manier omheen. 
Ik kom hierop omdat ik gretig lees over het gedonder in de ouderenpartij 50plus. Ik geloof dat ik helemaal niet geïnteresseerd ben in die partij, maar de telkens terugkerende ruzie volg ik graag. Is topamusement. 

Nonchalanter

Al vaak heb ik de Amerikaanse president zijn handtekening zien zetten. Met een stift. Daarna houdt hij het document omhoog om te laten zien dat die handtekening er echt staat. Van aan afstandje heb ik die vaag bestudeerd, maar nu zag ik hem van dichtbij, onder de brief die hij had gestuurd aan de Noord-Koreaanse leider. Die stond hier en daar afgedrukt. 

Stamelend

Telefonisch contact met autoriteiten blijf ik moeilijk vinden, zeker als ik in dat gesprek moet erkennen dat ik iets fout heb gedaan, vergissinkje, woorden verkeerd begrepen. Daar moet ik onderhand vanaf. Maar ja, ik ken niemand die luchtig zegt: doe ik wel even. Maar volgens mij is `doe ik wel even’ altijd een te roekeloos uitgangspunt.
Ik bedoel autoriteiten in de brede zin. Ook een zorginstelling, al was het alleen maar omdat die meestal meer over mijn welbevinden kan zeggen dan ik. 

Ontwricht

Als je begrijpt hoe een probleem begint, kan het best zijn dat je al in de buurt bent van een oplossing. Of het aan mij ligt, weet ik niet, maar er zijn ook veel problemen waarvan ik helemaal niets snap. Dan heb het niet over grote wereldproblemen, maar kleine, min of meer alledaagse.

Wachten

Gebeurtenissen en onthullingen van een week geleden zijn nu al oud nieuws. Als je daarover nog steeds nadenkt, leef je niet meer op de huid van de tijd. Maar toch is er nog iets waaraan ik blijf haken, wat mijn eigen schuld is, want ik begon gisteren op deze plek zelf over handelingen die in `de bladen’ intiem liefdesspel worden genoemd. Het gaat over het Openbaar Ministerie waar het behoorlijk begon te rommelen omdat twee hoge officieren iets met elkaar hadden, wat ze geheim hielden, terwijl dat niet de bedoeling was.

Gelijk

Intiem liefdesspel – die woorden willen niet uit mijn hoofd, ik wil het wel, maar soms kan ik niet op tegen de woorden. Ik snap wat ze betekenen, maar lang geleden dat ik ze tegenkwam. Is op een terras aan zee. 
Een mevrouw verlaat het met langzame passen. Ze moet heel veel mevrouw met zich mee moet torsen. Ze laat een tijdschrift liggen. Ik zit mijmerend naar de zee te staren, maar kan er niets aan doen: als er drukwerk binnen mijn gezichtsveld komt, kan ik het niet laten liggen. 

Springen

Tijdens grote opruimingen kom je ze altijd tegen: dingetjes die met de Koninklijke familie te maken hebben. Ik heb het over de opruiming van een huis of schuur. Ook al ben je republikeins tot in ieder vezel, hé, wat hebben we hier, een bierglas met Pieter en Margriet erop. Meestal zijn het lelijke voorwerpen en moet je goed kijken wie er zijn afgebeeld. Pieter en Margriet op dat bierglas lijken helemaal niet op de professor en de prinses, maar het had ook een accordeonduo uit de Vogelbuurt kunnen zijn.

Gesprekjes

Gek dat je je nooit afvraagt hoe lang de glasbak al bestaat en ineens hoor je het: 40 jaar. Ergens in de begintijd mocht ik ook nog een kleine rol spelen, in de gemeente Arnhem. Ik schreef toen ook commerciële teksten, want van wat ik allemaal bij elkaar bedacht, kon ik niet leven. De glasbak stond al overal in de stad, maar het publiek wist de weg erheen nog niet goed te vinden. Zo heet dat. Daarom moest een folder komen en een slagzin voor op de vuilniswagens.

Klappen

Al jaren ben ik lid van een genootschap van mensen die graag de avonturen van Kuifje lezen. Er zijn veel van dat soort genootschappen. Van het Willem Elschotgenootschap ben ik ook lid. Graag zou ik het ook zijn van het Charles Dickensgenootschap, maar je moet soms tegen jezelf zeggen: zo is het genoeg. Lange tijd in mijn leven zei ik dat niet en dat keerde zich op den duur tegen me. 

Pagina's