Waarschijnlijk zie ik het fout, maar ik denk er in geen enkel ander land voor zo veel zaken zo veel tips worden gegeven door deskundigen die graag open deuren nog een stukje verder openzetten. Misschien komt het doordat we zo’n klein land zijn, met voor bijna niemand veel bewegingsruimte, zodat we onszelf vaak tegenkomen. En jezelf tegenkomen betekent nooit veel goeds. Wat het wel betekent, weten we niet, en met die onwetendheid kunnen we nauwelijks uit de voeten.
Binnen de bebouwde zit je toch anders voor je tuinloze huis dan wanneer je bijvoorbeeld aan de rand van een bos of tussen de weilanden woont. Het probleem, geen groot, is vooral je zichtbaarheid. Achtervolgt me al mijn hele leven: graag wil ik ergens zijn en alles wat daar gebeurt, intens meemaken zonder dat het opvalt dat ik er ben. Niet omdat stiekem wil zijn. Nee, het is de behoefte met rust te worden gelaten. Ik zeg dat nu kort door de bocht, maar daar komt het ongeveer op neer.
Bij sommige berichten denk ik streng: wat leer ik ervan? En die vraag komt dan ergens op een hoekje van mijn bureau terecht op een stapel papiertjes met aantekeningen waarvan ik verwacht dat ik er ooit nog iets mee kan. Ik lees bijvoorbeeld dat fabrikanten binnenkort verplicht worden defecte apparaten na de wettelijke garantieperiode te repareren, als dat tenminste technisch mogelijk is. De voorzitter van de brancheorganisatie Techniek Nederland vindt dat maar goed ook, want Ín Nederland gooien we jaarlijks 21 kilo elektronica per persoon weg.’’
Bijna overbodig om vast te stellen: de komkommertijd bestaat niet meer. Daarvoor is er te veel brand in de wereld, te veel Trump, te veel harde chaos. Het is allemaal érg veel en daarom voel ik soms lichte heimwee naar die komkommertijd van ouderwetse kwaliteit, lege, lome dagen zonder gebeurtenissen waar je lang bij stil hoefde te staan.
Toch nog even over de campagne Een praatje maakt je dag. De spotjes zijn immers ook nog steeds te zien, nog steeds met het speerpunt: de hond. Dus als je met iemand een praatje wil maken, kun je het beste over de hond beginnen, bijvoorbeeld met ‘Leuk hondje’, en dan dus naar die hond wijzen.
Nu we wéér in warme dagen verzeild zijn geraakt, valt het toch aan te nemen dat we er inmiddels min of meer aan gewend zijn, in ieder geval weten wat ons te doen staat. Al die tips hoeven toch niet meer, zoals veel drinken, ventilator aanzetten, de schaduw opzoeken, niet voortdurend te veel lichamelijke inspanning verrichten, dat soort dynamiek. Ach, misschien vinden veel mensen de herhaling van die overbodige adviezen juist prettig. Herhaling kan een gevoel van veiligheid veroorzaken.
Doordat ik zo verrast was door het mij onbekende verschijnsel, drong niet alles ervan scherp tot me door. Was gistermorgen in de het ochtendjournaal: de buurtcamping. Ik geloof niet dat ik er ver naast zit als ik begreep dat je met je buren op een camping in de buurt gaat zitten. Niet alleen zitten, maar ook slapen en – ik ving het op- ‘leuke dingen’ doen. Wanneer ik hoor dat ik leuke dingen moet doen of door iemand anders voortdurend leuke dingen gedaan worden, voel ik altijd lichte neerslachtigheid.
Moeilijk kan ik twee dingen tegelijkertijd doen. Vrouwen die ik ken, zeggen dat dit typisch voor mannen is. Irriteert me een beetje. Ik denk niet zo in dat soort oordelen. (Ook als ik iets niet kan vinden: ‘Mannen kunnen niet zoeken.’ Bah!) Maar ja, het is deels wel waar. Ik kan niet van alles op mijn mobieltje lezen terwijl ik ook een gesprek voer. Of me in de krant verdiepen terwijl ik ook in de gaten houd wat er op televisie te zien is. Of in de supermarkt tomaten staan te wegen en ondertussen antwoord geven op de vraag: ‘Hoe gáát het nu met je?’
Met open mond zitten lezen: stuk over het nieuwe kamperen, gisteren in deze krant. Of lezen, nee, vooral kijken. Tenten voor glampinggasten. Dat is het woord: glamping. Natuurlijk over gehoord, ik leef niet onder een steen, maar me nooit zo in verdiept, ook omdat ik op een andere manier vakantie vier, niet béter, ánders.
